Gravity

 

Het blijft terugkomen. Wel iets minder vaak dan in het begin, maar toch. De meest simpele dingen zorgen ervoor. Een uitspraak, een situatie, een bepaalde plek. Soms kan ik niet eens bedenken wat de aanleiding was. Opeens komt er wat in mijn gedachten.

De ijskoningin

Ik kijk op mijn telefoon. Belt hij nou alweer? Ik druk hem weg. Er volgt geen signaal dat er een bericht is ingesproken. Na het achterlaten van twee berichten heeft hij dat gelukkig opgegeven. Hoelang duurt het nog voordat hij stopt met bellen? Heeft hij dan echt een plaat voor zijn kop?

Fly me to the moon

 
Rood aangelopen, de ogen stijf dichtgeknepen en de mond zo ver mogelijk open. Huilen huilen huilen. Met lange uithalen en onvoorstelbaar hard. Armen stijf tegen je aan gedrukt en de handen dichtgeknepen tot stevige knuisten. Amper een maand oud ervoer je van alles.

Als je het doet…

Daar loop ik dan. Het zachte katoen van mijn zomerjurk wappert verkoelend tegen mijn benen. Het witte strand recht voor mij zou zo voor reclamedoeleinden gebruikt kunnen worden. Aan iedere hand loopt een dolgelukkige peuter. Ze kunnen niet wachten om met de meegebrachte schepjes en emmertjes het zand in te duiken. Dit is duidelijk het begin van nieuw geluk.

De wolf, de geit en de kool

Al een aantal keer heb ik ’s avonds als lief thuis komt verteld dat er vandaag weer een gevalletje ‘wolf, geit en kool’ was. Ik weet trouwens nog precies waar ik het raadsel van de wolf, de geit en de kool ontdekte. Dat was in mijn kleuterjaren in het Evoluon. Het Evoluon was toen nog een museum over wetenschap en techniek waar je veel zelf kon bedienen. Het raadsel van de wolf, de geit en de kool loste je op door knoppen in te drukken. Hoe dat met die knoppen precies werkte weet ik niet meer, maar ik weet nog wel dat ik het fantastisch vond.