Het blijft terugkomen. Wel iets minder vaak dan in het begin, maar toch. De meest simpele dingen zorgen ervoor. Een uitspraak, een situatie, een bepaalde plek. Soms kan ik niet eens bedenken wat de aanleiding was. Opeens komt er wat in mijn gedachten.

Geregeld kan ik het vervolgens niet meer loslaten. Vooral als ik alleen ben slaan mijn hersens op hol. Oude gebeurtenissen worden afgestoft en het warme gevoel van toen stroomt weer door me heen.

Het zijn veelal dezelfde herinneringen. Ongeplande momenten, waar in een opwelling iets speciaals gebeurde. Het was het aftasten van grenzen. Het zoeken naar hoever ik kon of wilde gaan. Niet zo zeer bewust, die afweging kwam altijd pas naderhand. De dagen erna kon ik aan niets anders denken.

De zelfverzekerdheid van het begin maakte plaats voor verlegenheid. Nieuwe situaties met nieuwe gevoelens. Voorzichtig werd er naar toenadering gezocht. De kwetsbaarheid was overduidelijk. Het maakte de aantrekkingskracht alleen maar heviger.

Het vervolg liep uiteindelijk toch anders. De herinneringen blijven me voor altijd bij, een souvenir van een bijzondere tijd.

Het juiste liedje geeft ook aanleiding voor deze ‘trip down memory lane’. Bij de eerste keer luisteren had de melodie me te pakken. De tweede keer zorgde de tekst voor de associatie. Vervolgens onlosmakelijk verbonden. Gravity.

Ik kijk op mijn telefoon. Belt hij nou alweer? Ik druk hem weg. Er volgt geen signaal dat er een bericht is ingesproken. Na het achterlaten van twee berichten heeft hij dat gelukkig opgegeven. Hoelang duurt het nog voordat hij stopt met bellen? Heeft hij dan echt een plaat voor zijn kop?

Lang leve de nummerherkenning. Maar inmiddels had ik misschien beter een SMS kunnen sturen. Dat kost minder tijd dan dit frustrerende gedoe. Maar wat schrijf ik dan? ‘Geen verdere interesse.’ Zoiets? Ik had ook gewoon de telefoon kunnen beantwoorden, maar wat dan? Ik was al bang dat gisteren nog een staartje zou krijgen. Het frequente bellen van hem bevestigt mijn vermoeden volledig. Ik kan het wel gaan uitleggen, maar als hij dit zelf al niet aanvoelt, dan gaat een gesprek daar vast ook niet bij helpen.

De vrijdagmiddagborrel was uit de hand gelopen. Niet onbewust of ongepland. Ik was wel weer eens toe aan een avond met alles erop en eraan. Dus toen er aan de bar een flirterig gesprek met een niet onknappe oude bekende ontstond, wist ik hoe de avond ging eindigen. Het duurde me eigenlijk al te lang, voordat hij voorstelde bij hem thuis nog een drankje te doen. Ik had braaf op zijn voorstel daartoe gewacht, want inmiddels wist ik wel dat ik niet de aanzet daartoe moest doen. Dat werd zelden gewaardeerd. Door de jaren heen had ik wel geleerd wanneer ik welke rol moest spelen om mijn zaakjes voor elkaar te krijgen.

Dat ik de hele nacht was gebleven was al een unicum. Ik zag er simpelweg tegenop om met die sneeuw en gladheid naar huis te gaan. Mijn auto stond nog op het werk, dus dat maakte het nog ingewikkelder. Het was wel lekker geweest om zo op zaterdag in de vroege ochtend door de sneeuw naar het werk te lopen. Ik kon dan net zo goed binnen nog wat zaken afmaken. De portier groette me vriendelijk. Ik kwam tenslotte regelmatig in het weekend nog wat doen. Niets heerlijker dan dat. In de rust van een leeg kantoorgebouw je uitleven in e-mails naar alle medewerkers, zodat er maandag meteen de juiste actie kwam.

Die mails vielen meestal niet in goede aarde. Het interesseerde me echter niet of ik wel geliefd was. Daar was ik tenslotte niet voor aangenomen. In het verleden had ik er wel eens opmerkingen over gekregen. Die kon ik veelal als een boemerang weer teruggooien naar makers ervan. Als de mannen op mijn niveau werkten zoals ik waren ze juist goed bezig; zakelijk, kordaat en duidelijk. Maar als ik, als vrouw, dan toch eigenlijk hetzelfde deed dan was ik opeens hard en onredelijk?

Na een ochtendje werken is het tijd om huiswaarts te gaan. Ik verheug me op een lekkere douche en schone kleren. In de lift naar de parkeergarage zoek ik alvast mijn sleutels. Bij de auto aangekomen heb ik ze nog steeds niet gevonden. Ik draai de hele tas om op de motorkap. Vervolgens gaat weer mijn telefoon. Uit automatisme kijk ik naar het nummer. Onvoorstelbaar hoe hij volhoudt. Ik laat de telefoon gaan en zoek verder in mijn lege tas. Alle vakjes bekijk ik, ook al weet ik dat dit niets gaat opleveren. Ondertussen bedenk ik wat ik gisteren allemaal heb gedaan, want waar zijn die sleutels nou gebleven?

Er komt een signaal dat er een bericht is achtergelaten. Het derde dus al. Ik besluit ze af te luisteren, in de hoop dat me daarna te binnen schiet waar mijn sleutels zijn.

‘Goedemorgen dame, je sleutels liggen hier nog. Bel je even?’
‘Ik ga zo de deur uit en neem aan dat je je sleutels vandaag nodig hebt. Laat dus even wat horen.’
‘Ik heb je sleutels in je brievenbus gegooid. De groeten!’

Shit. Hoe ga ik dit nou weer oplossen.
 
 
Geschreven voor de februari opdracht ‘Sub Zero’ van de hyve CdlC.

 
Rood aangelopen, de ogen stijf dichtgeknepen en de mond zo ver mogelijk open. Huilen huilen huilen. Met lange uithalen en onvoorstelbaar hard. Armen stijf tegen je aan gedrukt en de handen dichtgeknepen tot stevige knuisten. Amper een maand oud ervoer je van alles.

Je eerste dagen ontving je alle indrukken gelaten. In een soezende slaaptoestand liet je alles over je heen komen. Je vond het allemaal wel best. Je had er nog geen gevoelens bij. Maar dat veranderde. Je begon er wel wat van te vinden. Soms werd het te heftig en dat liet je merken.

Je was ontroostbaar. Het kostte enige tijd, maar uiteindelijk kwam je weer tot rust op de bank, stevig vastgehouden, een beetje wiegend. Terwijl jij op een speentje zoog, neuriede ik een liedje tegen je hoofd. Een lichte trilling van het neuriën was voelbaar. Het zuigen op het speentje werd minder, totdat je hem uiteindelijk losliet. Soms kwam er nog een pruillipje en volgde een tweede ronde met het speentje. Met neuriën ging ik nog langer door, totdat je diep in slaap was en ikzelf ook was bedaard.

Het liedje was altijd hetzelfde en bleef ik maar herhalen. Een vertrouwd en herkenbaar ritueel. Zou dat niet het beste kalmeren? Maar bovenal kon ik op die momenten niets anders verzinnen. Zodra jij ging huilen, kon ik niet meer denken. Ontelbare keren heb ik dit liedje geneuried en gezongen.

Over het liedje had ik niet nagedacht. Het was het eerste wat me te binnen schoot. Ik weet niet hoe ik erop gekomen ben, maar nu ik erbij stil sta heeft het eigenlijk ook een mooie toepasselijke tekst. Fly me to the moon.

Daar loop ik dan. Het zachte katoen van mijn zomerjurk wappert verkoelend tegen mijn benen. Het witte strand recht voor mij zou zo voor reclamedoeleinden gebruikt kunnen worden. Aan iedere hand loopt een dolgelukkige peuter. Ze kunnen niet wachten om met de meegebrachte schepjes en emmertjes het zand in te duiken. Dit is duidelijk het begin van nieuw geluk.

Dit alles kwam voort uit een primaire reactie. Voorheen kreeg ik nog wel eens spijt van impulsieve acties, maar dat was deze keer anders. Toen ik eenmaal op dreef was, was ik ook niet meer te stoppen. En dan te bedenken dat me juist saaiheid werd verweten. Dat zou hij zeker niet meer durven te herhalen.

De verrassing kwam op een standaard doordeweekse avond. De kinderen lagen in bed, de vaatwasser draaide en de koffie had ik net op tafel gezet. Hij legde de krant weg en zei dat hij wat moest vertellen. Ik had meteen door dat het foute boel was. Wat was ik verbaasd dat hij al een flat had gehuurd en diezelfde avond nog vertrok. Alle voorbereiding hiervoor had ik gemist.

Hij wilde niet meer met mij verder. Er volgde een verhaal over uit elkaar gegroeid zijn, dat er geen chemie meer was en meer van dat soort taal. Nee, er was geen ander. Hij zag geen toekomst meer met ons gezin. Ik had dit niet zien aankomen. Was er maar een ander. Dan was er een reden buiten mezelf waar ik naar kon wijzen. Dan was hij de foute persoon in dit verhaal. Maar nu? Blijkbaar was het al zo erg dat hij het niet eens meer wilde proberen.

Na de eerste klap ging ik verder denken. Ik wilde hier niet blijven, ook al was hij uit het huis vertrokken. Het leek dan net of ik hoopte dat hij weer terug zou komen. Ik zou zoals hij verwachte op dezelfde wijze doorgaan. Ik wilde weg en wel snel. Een vakantiehuisje leek de beste start.

Inmiddels was het al ver na middernacht en zat ik te zoeken op internet. Er waren opties genoeg. Hoe ging ik dat betalen? Om latere financiële discussies te voorkomen logde ik in op mijn bankgegevens om geld van de gezamenlijke rekening naar mijn eigen rekening te verplaatsen. Hoeveel zou ik doen? Waarom stelde ik mezelf die vraag überhaupt? Alles natuurlijk! In minder dan een minuut was dat voor elkaar. Nu ik toch bezig was, kon ik het ook beter maar meteen goed doen. Ik logde in op zijn bankrekening. Het voorspelbare wachtwoord had hij nog steeds. In zijn goede voorbereidingen had hij deze actie van mij duidelijk niet verwacht. Behalve de betaalrekening, ging ik meteen ook zijn andere rekeningen af. Ik was blij verrast met wat ik aantrof.

Vervolgens ging ik terug naar de site van de vakantiehuisjes. Ik keek er nog eens naar en klikte hem weg. Waarom zou ik me beperken tot een korte vakantie in een simpel vakantiehuisje? Dan zou ik dit ook goed doen. En zo ging ik verder op zoek op internet. Vervolgens pakte ik meteen de koffers in. Het werd al licht en ik zag dat ik zelfs moest gaan opschieten. Snel maakte ik de kinderen wakker.

‘We gaan op vakantie!’ riep ik vrolijk bij hun bedjes. ‘Met het vliegtuig!’ voegde ik er meteen aan toe. Twee verbaasde gezichtjes keken me aan. Mijn vrolijkheid was gelukkig aanstekelijk. De reis was prima verlopen en de bestemming misschien nog wel mooier dan verwacht.

Geschreven voor de januari opdracht ‘A new beginning’ van de hyve CdlC.

Al een aantal keer heb ik ’s avonds als lief thuis komt verteld dat er vandaag weer een gevalletje ‘wolf, geit en kool’ was. Ik weet trouwens nog precies waar ik het raadsel van de wolf, de geit en de kool ontdekte. Dat was in mijn kleuterjaren in het Evoluon. Het Evoluon was toen nog een museum over wetenschap en techniek waar je veel zelf kon bedienen. Het raadsel van de wolf, de geit en de kool loste je op door knoppen in te drukken. Hoe dat met die knoppen precies werkte weet ik niet meer, maar ik weet nog wel dat ik het fantastisch vond.

De hoofdrolspelers in mijn voorvallen zijn een baby en twee poezen. Poes 1 ruikt eten al van kilometers afstand. Poes 2 proberen we een zo mooi mogelijke oude dag te geven, maar het afscheid lijkt helaas snel te komen. De baby heeft een lekker stemvolume waarmee hij aangeeft dat hij iets wil. Zodra hij de gewenste aandacht heeft, ben je ook wel even met hem zoet. Dat is natuurlijk ook meestal het leuke aan baby’s.

Het begint bijvoorbeeld ’s ochtends met het ontbijt. Ik maak een flesje klaar. De baby heeft hoorbaar honger. Poes 2 komt de keuken in. Ik ben blij verrast dat Poes 2 trek heeft. Een flesje geven kost wel een half uurtje, ik vind het zielig om Poes 2 zo lang te laten wachten. Als ik Poes 2 echter eten ga geven, is Poes 1 er ook binnen een minuut, die heeft uiteraard ook recht op eten. Ik kan het wel ook voor Poes 1 klaar zetten, maar Poes 1 heeft het sneller op dan Poes 2 en Poes 2 eet meestal ook lang niet alles op en dan verhuist Poes 1 uiteraard naar de bak van Poes 2. Het flesje geven gebeurt niet in de keuken, dus ik kan het niet bewaken. Ik kan ook niet alles meeverhuizen naar de baby. Dan maar Poes 2 in de keuken laten eten en Poes 1 elders haar voer geven. Natuurlijk ziet Poes 1 de bui al hangen en komt dus niet een minuut later. Het is een open keuken en ik kan toch moeilijk op dat moment de rest van het huis gaan doorzoeken naar Poes 1, zeker als de baby inmiddels duidelijk te kennen geeft ook ontbijt te wensen.

Omdat het elke dag toch net iets anders gaat, is de oplossing elke dag ook maar weer een andere. Dat is het verschil met de wolf, de geit en de kool; het belang van iets voorrang geven is daarbij niet aanwezig. Een huilende baby heeft uiteraard voorrang, een lief mauwende zieke Poes 2 komt daar dan achteraan. Soms krijgt Poes 1 toch het overgebleven voer van Poes 2. Zij is tenslotte ook een beetje zielig, omdat ze door alle veranderingen in huis minder aandacht krijgt.

Sinds vandaag is er een nieuw obstakel bijgekomen. De poezen weten wat in huis verboden terrein is. Zo mogen ze niet op het aanrecht. Ook al staan er open pannen waar heerlijke geuren uitkomen, ze proberen het niet eens. Maar nu kwam ik terug na het verschonen van een luier en potverdorie; Poes 1 heeft zich heerlijk in de box genesteld. Dat is al weken goed gegaan, maar blijkbaar gaat ze het toch proberen. Heel even moet ik lachen, maar Poes 1 voelt al meteen dat het foute boel is. Ze vertrekt voordat ik ook maar iets heb hoeven doen.

Ik heb me er maar bij neergelegd dat mijn versies van de wolf, de geit en de kool soms niet helemaal succesvol aflopen. De varianten zijn niet altijd vooraf goed in te schatten, ook heb ik geregeld onvoldoende tijd om het raadsel eerst op te lossen, omdat mijn aandacht dan al afgeleid wordt door de baby. Ik eindig als het ware geregeld met een aangevreten kool.

Ik denk nu al na over opvoeden. Zelfs in de eerste babyfase zijn er al meningen, bijvoorbeeld over het wel of niet laten huilen van je baby en je kleine leren om in het eigen bedje in slaap te vallen. Lief en ik bespreken hoe het bij ons thuis ging en hoe onze vrienden het aanpakken door te benoemen wat wijzelf vooral ook en juist niet zullen gaan doen. Vervolgens vragen we ons af of je je voornemens in de praktijk wel volhoudt. Verval je misschien niet automatisch in wat je zelf van huis uit hebt meegekregen?

Dat lezen bracht mij ook bij een mooie beschrijving van acht type moeders door J/M voor ouders. Op hun site zijn uitgebreide omschrijvingen te lezen. Hieronder volgt een korte samenvatting per type, waarbij ook de valkuilen zijn genoemd. Naar mijn idee gelden ze net zo goed voor vaders, vandaar dat ik het over ouders heb. Uiteraard zijn alle types prima en zijn er bij iedereen vast meerdere types van toepassing. Maar het blijft leuk om te kijken waar je je het meest in herkent, toch? Zelf ben ik dan het georganiseerde type. Bovenaan dit schrijven kan je aangeven welke op jou het meest van toepassing is en kan je bij de resultaten kijken hoe het met de rest van de lezers is gesteld.
 

De acht oudertypes

1. Consequent
Jij neemt de beslissingen. De regels zijn duidelijk. Je kind weet waar het aan toe is, maar leert wellicht minder zelf beslissingen te nemen met de daarbij behorende afwegingen.

2. Hartelijk
Je bent positief ingesteld en looft goed gedrag. Je kind voelt zich gesteund. Door het vermijden van conflicten kan er onduidelijkheid ontstaan en kan je kind misschien minder goed met kritiek omgaan.

3. Georganiseerd
Je gezin is een strak georganiseerd bedrijf, alles loopt op rolletjes. Je kind geeft dit een veilig gevoel. Door het vasthouden van de planning is er mogelijk te weinig aandacht voor je kind als deze hier tussendoor om vraagt.

4. Gevoelig
Je stimuleert je kind om gevoelens en gedachten te uiten. Je kind ontwikkelt zelfvertrouwen en sociale vaardigheden. Als ouder kan je op deze wijze ook teveel tijd met je kind besteden, waardoor je kind te sterk naar jou trekt en je jezelf teveel opoffert.

5. Bezorgd
Je wilt alles perfect doen. Je ziet snel de risico’s en rampscenario’s en behoedt je kind daarvoor. Je kind kan teveel beperkt worden door het merken van jouw angst, of doordat hij afgeremd wordt om zelfstandig dingen te ondernemen.

6. Relaxt
Je vindt een fijne sfeer en ruimte om te ontdekken belangrijker dan controle. Je kind kan zichzelf zijn en zich ontplooien. Je kind heeft echter ook regelmaat en structuur nodig. Dit geeft een veilig gevoel en leert het opbrengen van discipline.

7. Coachend
Je geeft je kind de ruimte, maar houdt hem wel in de gaten. Je kind leert zijn eigen afwegingen te maken. Je handelt meer vanuit je hoofd dan vanuit je hart. Het gevaar van vrijheid geven is dat je je kind meer verantwoordelijkheid geeft dan hij aankan.

8. Speels
Je bent zorgeloos. De sfeer is positief. Problemen worden met humor opgelost, of verdwijnen naarmate de tijd verstrijkt. Dit kan tot gevolg hebben dat je kind gevoelens niet uit, wat tot verheviging ervan kan leiden.

 
De kraamtijd. Zo worden de eerste zes weken na een bevalling wel eens genoemd. Ik kan er inmiddels over meepraten en vertellen dat het een heftige tijd was waarin er van alle kanten zoveel op me afkwam, dat ik soms simpelweg even het dekbed over mijn hoofd wilde trekken, zodat ik niemand hoefde te zien.

De eerste dagen werd het huis volledig overgenomen door de kraamverzorgster. Het was een fantastische dame, maar ik had er moeite mee om alles los te laten. Naast de baby-lessen voor mij als nieuwe mama, vloog ze door het huis. Ze vroeg niets, maar deed alles. Ik hoorde de wasmachine en vaatwasser overuren maken. Naderhand moest ik soms zoeken waar zaken waren gebleven, maar bovenal bleef de verbazing; hoe deed ze dat allemaal in die korte tijd?

Nog meer impact had natuurlijk het nieuwe gezinslid. De eerste dagen vulde hij zijn tijd met slapen, drinken, volle luiers produceren, badderen en weer slapen. Hij vond alles best. Maar dat eigen willetje kwam al snel; hij keek rond en liet merken of iets leuk of niet leuk was. Niks mis met zijn longetjes. Slapen deed hij het liefst in mama’s armen. Mama kon dan wel een poging doen om hem vervolgens in bed te leggen; hij liet zich niet om de tuin leiden. Zodra zijn kleine achterwerk het matras raakte, gingen zijn ogen open en liet hij horen dat dit niet de bedoeling was.

Mama zelf had trouwens ook wel wat hersteltijd nodig. Ook daar is een toepasselijk woord voor bedacht; ontzwangeren. Om te beginnen herkende ik mijn lijf niet meer terug; modelletje hangbuikzwijn zonder buikspieren met striae, stuwing en een enorm jeukende huiduitslag. Niet prettig. Waar ik het meeste last van had waren de zwangerschapshormonen. Althans, daar wijt ik het maar aan. Ik was een emotionele drama queen en huilde om alles.

Al snel kwam ook de buitenwereld in beeld. Om te beginnen de directe familie, maar niet veel later ook de rest. Ik had het al zo druk met de kleine, mezelf en alle veranderingen, dat ik daar soms moeite mee had. Ook het consultatiebureau liet van zich horen. Als eerste een huisbezoek en vervolgens een afspraak op het bureau zelf. De term consternatiebureau had ik wel eens gehoord. En inderdaad, een dag na de afspraak zat ik al met de kleine bij de huisarts. Die overigens aangaf dat er niets aan de hand was.

Inmiddels is de rust in huis weer enigszins teruggekeerd. Het nieuwe gezinnetje heeft een ritme gevonden en ook de kersverse mama herkent zichzelf weer. Het klopt wel dat daar zes weken voor nodig zijn.

Zaterdag 12 november stond er in de NRC een stuk over Starbucks. Naast de vestigingen op Schiphol en de NS stations zijn er inmiddels in Amsterdam twee winkels geopend. Ik heb al lange tijd een Starbucks verslaving. Toch stond ik niet te juichen toen er Starbucks vestigingen op NS stations kwamen. Dat paste namelijk niet bij mijn beleving van Starbucks.

Hoe ziet mijn Starbucks-beleving er dan uit? Ik heb tijd en zin in koffie. Op de menu borden zie ik heerlijke koffienamen, in deze tijd van het jaar bijvoorbeeld Gingerbread en Eggnog Lattes. Ik maak de moeilijke keuze en wacht aan het eind van de balie tot mijn koffie overhandigd wordt. Ik zoek een lekker plekje uit en zak neer in een diepe fauteuil of aan een tafeltje waar ik de hele zaak kan overzien. Op elk moment van de dag is er een variëteit aan mensen aanwezig. Studenten hebben zich met hun iMacs strategisch bij stopcontacten geïnstalleerd en vertoeven hier uren. Er zijn groepjes die gezellig pauzeren van werk of winkelen. Mensen uit de buurt lopen binnen en hoeven niet eens aan te geven wat ze willen hebben; de gebruikelijke bestelling wordt tijdens een gezellig praatje klaargemaakt. Slurpend van mijn koffie bekijk ik alles wat er gebeurt.

Omdat mijn Starbucks koffies voornamelijk in de VS zijn genuttigd, hoor ik hier alles in het Amerikaans bij. Dat gaf in het begin trouwens wel problemen, als ik bijvoorbeeld een ‘Grande’ bestelde, zei ik dat in Franse stijl, met de klemtoon als het ware op een zachte a, het is tenslotte toch geen Engels woord. Ik werd dan niet begrepen; ‘Oh you mean Grande’ en dan werd het herhaald met de klemtoon op een enorm harde e op het eind. Al snel burgerde ik prima in en nam ik de juiste uitspraak over.

Tevens heb ik bij mijn Starbucks koffies een ‘vakantie gevoel’. Dat komt natuurlijk omdat ze in heerlijke vakantie stemming gedronken zijn. Ook de enkele keer dat ik op dezelfde wijze bij een Starbucks in Duitsland zat, moest ik dan wel wennen aan de taal, maar het uitje was toch altijd in dezelfde ontspannen sfeer.

Natuurlijk besef ik dat mijn Starbucks beleving gekleurd is. Het past niet bij het beeld van op een station je koffie halen en naar de trein rennen. Starbucks weet een specifieke aantrekkelijke sfeer in de winkels neer te zetten en die sfeer is in station vestigingen niet te realiseren. Af en toe een koffie op die wijze drinken is prima, maar ik zoek juist die specifieke sfeer. Inmiddels zijn er dus twee winkels in Amsterdam en lees ik dat er meer uitbreiding op komst is. Gelukkig.

Als vakantiesouvenir kocht ik eens het boek The Starbucks Experience, 5 principles for turning ordinary into extraordinary door Joseph A. Michelli. Het krantenartikel maakte dat ik het boek nu heb gelezen. Hoe creëer je die succesvolle Starbucks sfeer? Voor de geïnteresseerden volgen hieronder de principes. Elk principe werd vergezeld van een toepasselijke quote. Die kon ik met mijn quote tik hier natuurlijk niet achterwege laten.

5 principles for turning ordinary into extraordinary

 
1. Make it your own

‘This is the true joy of life, the being used up for a purpose recognized by yourself as a mighty one; being a force of nature instead of a feverish, selfish little clot of ailments and grievances, complaining that the world will not devote itself to making you happy.’ George Bernard Shaw

Dit wordt verder uitgewerkt in ‘Five ways of being’ (‘zijn’ en dus niet alleen ‘doen’)

• Be welcoming; zorg dat bezoekers terug blijven komen
• Be genuine; maak contact, luister, ontdek en reageer
• Be considerate; reageer op behoeften van anderen, creëer win/win situaties
• Be knowledgeable; houd van wat je doet en deel kennis met anderen
• Be involved; ben betrokken in je eigen werk, het bedrijf en je direct omgeving

 
2. Everything matters

‘Too often we underestimate the power of a touch, a smile, a kind word, a listening ear, an honest compliment, or the smallest act of caring, all of which have the potential to turn a life around.’ Leo Buscaglia

Kort maar krachtig; ‘Retail is detail’. Gemis aan details maakt al dat consumenten elders gaan kijken. Een van de geïnterviewde klanten gaf aan bij Starbucks een vakantie gevoel te krijgen; ‘You can’t go to Disney World every day, unfortunately, so Starbucks is my affordable luxury.’ Dat gevoel begrijp ik uiteraard!

 
3. Surprise and delight

‘I slept and dreamt that life was joy. I awoke and saw that life was service. I acted and behold, service was joy.’ Rabindranath Tagore

Consumenten hebben steeds hogere verwachtingen bij hun aankopen, zelfs bij de simpelste zaken. Het meest positieve effect bij verkoopactiviteiten wordt bereikt door natuurlijke, spontane activiteiten. Een goede klanttevredenheid wordt bepaald door een combinatie van voorspelbaarheid en positief verrast worden.

 
4. Embrace resistance

‘Don’t mind criticism. If it is untrue, disregard it; if unfair, keep from irritation; if it is ignorant, smile; if it is justified, it is not criticism – learn from it.’ author unknown

Niks groeit zonder enige weerstand, wordt er aangegeven. Maak echter wel onderscheid in degenen die hun problemen opgelost willen zien en degenen die simpelweg graag klagen.

 
5. Leave your mark

‘How wonderful it is that nobody need wait a single moment before starting to improve the world.’ Anne Frank

Een belangrijk deel van succes is het ondernemen van zichtbare, positieve activiteiten voor de omgeving. Mensen willen werken bij, of zaken doen met, sociaal betrokken bedrijven.

De uitgerekende datum passeerde en er gebeurde helemaal niets. De kleine vond het binnen prima en peinsde er niet over om überhaupt te gaan indalen. De gynaecoloog gaf hem ook helemaal gelijk; wie verlaat er uit vrije wil een gratis privé jacuzzi met all-inclusive arrangement? Ik voelde me goed, maar ging me wel realiseren dat als er vanzelf niets gebeurde, er in het ziekenhuis actie ondernomen zou worden. Daar had ik geen zin in.

Twee weken later werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ik werd geïnstalleerd in een kleine ruimte op de verloskunde afdeling; een zogenaamde ‘weeën kamer’. Het vooruitzicht dat ik hier misschien een aantal dagen zou zijn voor de boel op gang zou komen, was niet leuk.

Omdat er ‘daaronder’ nog totaal geen actie was, werd er elke vier uur met tabletjes getracht om de baarmoeder op te rijpen, zoals dat zo mooi genoemd wordt. Om nog even door te gaan op ‘daaronder’; voorheen was ik zenuwachtig voor het standaard uitstrijkje bij de huisarts voor de baarmoederhalskankerscreening. Na deze bevalling ben ik van alle gêne op dat gebied verlost. Ik kan niet eens meer tellen hoe vaak en door hoeveel mensen er is gevoeld, draadjes zijn geplaatst en urine middels katheters is verwijderd.

Ik had geluk met de tabletjes. Al na het tweede tabletje kwam het op gang. Ook was het mooi dat de weeën meteen stevig begonnen. Na een tijdje weeën te hebben weggepuft en het breken van de vliezen verhuisden we naar een verloskamer. Vervolgens lag ik voor mijn gevoel zo goed als vastgebonden op het bed. CTG banden, klip op mijn vinger, infuus in de andere hand en nog meer draden welke ik niet meer kan plaatsen.

Wat ik wel nog goed herinner was een apparaatje wat ik in mijn hand kreeg. Als het groene lampje ging branden kon ik op de knop drukken en kwam er een morfine-achtig middel vrij. Ik was gefocust op dat ding en drukte me rot. Ik vroeg lief continu op die knop te drukken, want door de pijn vergat ik het simpelweg en raakte ik bij elke wee in paniek dat ik niet had gedrukt. Maar toen kwam er een vermanend woord dat dat niet de bedoeling was; ik mocht alleen zelf drukken. Oftewel, lief had getimed dat het lampje na vier minuten weer aanging en riep dus steeds op het juiste moment; ‘drukken!’.

Langzaamaan raakte ik mezelf een beetje kwijt. Ik denk dat het door dat morfine middel kwam. Ik hoorde mezelf wel praten, maar stond er als het ware buiten. Soms begon ik iets te vertellen en had ik na drie zinnen door dat het onzin was en ging ik me weer verontschuldigen. Het was vergelijkbaar met net wakker worden uit een droom en daar toch nog even op verder gaan.

Na een lange nacht was ik het in de ochtend volledig zat. Toen gingen de stoppen door, mijn pijngrens was ver overschreden. Toch bleef iedereen roepen ‘nog even volhouden’. Ik hoorde echter al uren dat die negen en een halve centimeter ontsluiting niet verder kwam en flipte. De gynaecoloog zou komen, maar dat duurde uren. Hij was bezig met een spoedgeval, werd aangegeven. Hierop ging ik finaal door het lint; ‘Ben ik inmiddels dan nog geen spoedgeval geworden?’

Eindelijk kwam de gynaecoloog. Na minder dan een minuut voelen riep hij al dat we direct naar de OK gingen voor een keizersnede, want dit ging niets worden. Een sterrenkijker zei me toen nog niets. Inmiddels weet ik dat dit betekent dat het kind naar boven kijkt in plaats van naar beneden en zodoende veel meer ruimte nodig heeft om er uit te kunnen komen. Aangezien het al een groot kind was, ging dat simpelweg niet passen.

Het woord OK was nog maar net gevallen en vervolgens zaten er weer allemaal mensen aan me, maar ik kon het nu wel hebben; het eind was in zicht. Wat was ik blij toen de ruggenprik eraan kwam. Maar wat raakte ik weer in de stress toen aangegeven werd dat ik daarvoor moest gaan zitten. Dat ging echt niet meer lukken en zodoende ging het liggend. Weer mensen aan me om te zorgen dat ik niet meer trilde en al na een minuut voelde ik de pijn wegtrekken. Heerlijk. Maar meteen ook paniek; ‘ik krijg geen lucht!’, probeerde ik te gillen. Blijkbaar was de verdoving niet alleen richting benen, maar ook naar boven doorgetrokken. Omdat ik zo had gegild de laatste uren, was mijn keel al helemaal droog en opgezwollen en werd ik een hijgend hoopje ellende. Geruststellend werd geroepen dat de meters aangaven dat er echt nog wel lucht in kwam. Dat snapte ik inmiddels ook wel, maar het voelde toch echt anders.

In de OK zag ik lief weer terug, net zoals de vele mensen die er rondliepen in een blauw tenue, maar wel met rode OK-muts, zodat iedereen daar wist dat dat de papa was. Iemand vroeg of we foto’s wilden en nam het fototoestel over. Bijtend op een nat gaasje om mijn keel te verzachten keek ik vervolgens tegen het blauwe operatie doek aan en toen ik babygehuil hoorde, realiseerde ik me pas weer waar het allemaal om ging. Apart hoe pijn je zo in beslag kan nemen en babygeschreeuw je vervolgens in minder dan een seconde in een andere gesteldheid kan brengen. Na ongeveer 24 uur van pijn en ellende was hij er dan eindelijk!

in negen maanden tederheid
bracht jij ons nieuwe energie
een enorm bijzondere tijd

eerst voorzichtige fantasie
tot jouw beweging binnen in
toen kwam de echte euforie

we zijn klaar voor een nieuw begin
met jouw komst zo intens verblijd
zijn wij vanaf nu een gezin