Eerste puzzelstukjes -1-

Zodra het niet goed gaat, komt natuurlijk alles tegelijk. Ik woon weer alleen. Ik had verwacht dat ik inmiddels mijn draai wel weer gevonden zou hebben. Dat ik tegen mezelf zou zeggen dat ik deze stap veel eerder had moeten zetten. Maar dat is niet het geval. Ook had ik gedacht dat ik het vervolgens wel weer leuk op mijn werk zou krijgen. Inmiddels heb ik ontdekt dat dat niet gaat gebeuren. Tijd om mezelf uit deze ellende te trekken is er niet, nu mijn moeder net overleden is.

De buurvrouw had haar gevonden. Ze was in haar slaap heengegaan. Wellicht qua leeftijd nog een beetje vroeg, maar op deze wijze wil ik het ook wel. Als enig kind van gescheiden ouders, komt er vervolgens veel op je af. De uitvaart was mooi geweest. De volgende stap is nu haar huis, of eigenlijk het huis van mijn opa en oma. Mijn moeder was namelijk na de scheiding weer bij haar moeder gaan wonen. Mijn opa was al lang overleden, ik heb hem ook nooit gekend. Met mijn oma ging het toen al slecht. Mijn moeder heeft haar tot haar dood in haar eigen huis kunnen verzorgen en was er blijven wonen.

Zo vaak kwam ik er niet. Het voelt zelfs alsof ik op vakantie ga, wanneer ik uit mijn stadse leven na een stevige autorit de bosrijke omgeving in rij. Het huis heeft een grote tuin, inmiddels is het meer een oerwoud. Binnen is er duidelijk al veel langer geen orde meer gecreëerd. Mijn moeder heeft haar spullen er gewoon bij gezet en nooit iets van mijn oma opgeruimd. Mijn oma deed zelf ook nooit wat weg.

Even heb ik overwogen om het leeghalen van het huis uit te besteden. Het voelt echter goed om het zelf te doen. Voor mij is dit ook wel een mooi moment. Ik heb op mijn werk een paar weken vrij genomen, dan neem ik meteen wat afstand van mijn eigen leven. Bij aankomst sleep ik zodoende meteen mijn volle weekendtas naar binnen. Vervolgens loop ik door het huis me afvragend hoe ik zal beginnen.

Als laatste bekijk ik de zolder. Mijn moeder heeft dozen vol spullen tegen een kast gestapeld. Ik trek wat dozen weg, om te ontdekken of ik straks ook nog volle kasten moet gaan leegmaken. Ik verbaas me dat deze mooie kast op zolder staat. Achter het eerste deurtje ontdek ik foto albums en een schoenendoos met brieven. Ik pak een album en zie hoe een envelop die tussen de albums stond op de grond glijdt. In sierlijke letters staat er de naam van mijn oma op. Voorzichtig scheur ik hem open. In de envelop zit een handvol puzzelstukjes en een velletje papier waarop in hetzelfde handschrift een gedicht staat.

Lieve Tine,

ben je langzaamaan zover gekomen
dat je open staat voor vroegere tijden
mag ik je dan weer laten wegdromen
sta me toe je nog eenmaal te leiden

onze herinneringen vormen de bron
het wordt geheid ietwat sentimenteel
ga je naar de plek waar alles begon
dan vind je daar een volgend deel

Johan

– het vervolg –

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s