I alone love you

Het begon met iets te lang oogcontact in een vergadering op het werk. We werken binnen dezelfde organisatie, maar hebben zelden met elkaar te maken. Daarna kwam er een receptie waar we aan de praat raakten. Een beetje onopvallend gingen we tegelijkertijd weg om in een kroeg nog even verder te praten. Ik vond het meer dan gewoon gezellig. Het buiten afscheid nemen was wat ongemakkelijk. Ik kreeg een voorzichtige zoen die ik ietwat ingehouden beantwoordde.

Zo volgden er meer recepties waarna wij naar een kroeg gingen. We werden goede vrienden, maar er was meer. Ik wilde ook meer, maar voor hem was dat niet mogelijk. Hij was getrouwd. Dat hij ook meer wilde was duidelijk. Afscheid nemen na onze avondjes werd steeds meer intiem. Ik genoot van zijn handen onder mijn kleding.

We gingen elkaar mailen op het werk. Zo vertelde hij over zijn huwelijk. Ze waren al lang samen en hadden een goede relatie, maar van passie was geen sprake. Dat vond hij nu met mij, maar daar had hij ook schuldgevoelens over. Ik begreep dat wel, maar wilde hem ook niet missen. Ik nam genoegen met alles wat ik krijgen kon.

Ik werd nieuwsgierig naar zijn vrouw en stelde er wat vragen over. Toen hij aangaf dat ze van hardlopen hield en elke zondagochtend hiervoor naar het bos ging, kon ik het niet laten haar eens te volgen. Ik ging dit zondags vaker doen en merkte dat ze altijd in haar eentje dezelfde route liep.

We hadden geen recepties meer nodig om elkaar te zien, we spraken ook gewoon af. Ik wachtte altijd op zijn initiatief. De laatste keren waren anders. Ik merkte dat hij last kreeg van zijn schuldgevoelens. Hij mailde hier dan over na ons samenzijn. Hij wilde gewoon vrienden zijn. Maar toch, als het moment van afscheid nemen weer kwam en de grenzen door de alcohol wat vervaagd waren, dan won de hartstocht het weer. De frequentie van onze avondjes nam echter af en daar had ik moeite mee.

Zondag ging ik weer naar het bos. Het had stevig gestormd en met het herfstige weer lagen er veel bladeren en afgebroken takken. In mijn hardlooptenue stond ik haar op te wachten. Ook al had ik handschoenen aangetrokken, ik had het inmiddels wel koud. Toen ze voorbij kwam, ging ik achter haar aan. Ze hoorde wat achter zich en draaide zich al rennende om. Ik had niet verwacht dat ze zou vallen, maar dat ze dat deed en dan ook nog op die plek, dat kwam prima uit. Met de tak die ik vast had gaf ik een enorme klap achter op haar hoofd. Dit was zonder twijfel in één keer klaar. Ze lag nu onder een boom waaruit afgelopen nacht grote takken waren afgebroken. Dat dit een tragisch ongeval was, was duidelijk.

Ik rende door naar huis, gooide voor de zekerheid mijn sportkleding weg en stapte onder de douche. Langzaam werd ik weer warm. Ook in mijn hart voelde ik het vlammetje branden. Hij zou nooit beseffen hoeveel ik van hem houd. Maar dat hoefde ook niet. Het ging nu vanzelf goed komen.


Geschreven voor de december uitdaging van de hyve Het muziekverhaal.

Live – I alone


I alone love you
I alone tempt you
I alone love you
fear is not the end of this

06/12/09

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s