Just say yes

De auto was snel geparkeerd. Ook al was hij veel te vroeg, hij stapte meteen uit. Hij liep op en neer, met zijn blik steeds gericht op de straat waar zij uit zou moeten gaan komen. De spanning gierde door zijn lijf. Dit was niets voor hem, hij die zo beheerst en bedachtzaam is. Hij straalde altijd het vertrouwen uit dat je op hem kon bouwen. Zo wilde hij ook zijn, juist bij haar, maar dan moest zij hem wel echt de kans geven.

Zij zat al maanden continu in zijn gedachten. En hij ook bij haar. Als hij haar tegenkwam maakte zijn hart een sprongetje en als zij hem opmerkte, zag hij de twinkeling in haar ogen bij hun contact. Als ze samen waren wilden ze alleen maar in elkaar opgaan. Ze voelden beiden dat er meer was, het uitspreken was niet nodig. Maar hij wilde meer dan die momenten. Meer van haar, wat nu onfatsoenlijk voelde. Het was een continu waken om niet over grenzen heen te gaan.

Contact was er ook via e-mail. En heel soms ook geschreven briefjes. Hij koesterde ze. Het zien van zijn naam in haar handschrift gaf al kippenvel. Begin van de week had hij haar gemaild. Hij had er lang over nagedacht, maar de uiteindelijke mail had hij in een keer geschreven en meteen verzonden. Hij was bang anders toch te gaan twijfelen, over hoe hij het zou schrijven en of hij het wel zou durven te versturen. Daarna had hij het zo vaak gelezen, dat hij de tekst uit zijn hoofd wist. Ook nu zag hij de woorden voorbij komen.

Lieffie,

Ik ga er niet meer omheen draaien. Ik hou van jou. Jij bent de enige waar ik ooit zoveel van heb gehouden en ik weet, je zal ook altijd de enige blijven. Ik weet ook zeker dat je hetzelfde voor mij voelt. De band die wij hebben is speciaal. De intense verbondenheid die we ervaren, terwijl we eigen levens leiden, is overweldigend. Ik wil meer dan wat we nu hebben. Ik wil je helemaal.

Ga vrijdag eerder weg van je werk, ik wacht om vijf uur op de hoek van je straat waar we al zo vaak afscheid hebben genomen. Ik bracht je thuis en verder dan die straathoek leek ongepast. Ik wil niet meer nadenken over wat gepast is, thuis zijn is bij mij zijn. Daarom lief, onze straathoek wordt niet ons afscheid, maar ons begin. Ik neem je mee voor een prachtig weekend. Daarna komt de rest echt goed. Ik weet dat je dit in je hart ook voelt. Je hoort bij mij. Je hoeft alleen maar deze stap zelf te zetten. In alles wat daarna komt zal je dan nooit meer alleen zijn.

Dikke kus!
X

Het was inmiddels al vijf uur geweest. Wat had hij al vaak op haar gewacht. In de hoop haar te zien of een berichtje van haar te ontvangen. Hij had simpelweg altijd al op haar in zijn leven gewacht. Maar het wachten nu was anders. Dit was wachten op een levensbeslissend moment. Zou ze komen?

Geschreven voor de januari uitdaging van de hyve Het muziekverhaal.

Snow Patrol – Just Say Yes

01/01/10

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s