Op reis

Ik ben een beetje misselijk. Het lijkt net of ik ronddraai. Jemig, wat is het donker hier. Oh, ik kan weer door de opening bij de ritssluiting kijken. Koffers en tassen. Hé, die mensen staan te kijken en trekken soms een koffer op een karretje. Oh, ik draai echt rondjes op een band. Maar al die mensen zijn nu weg! Waarom draai ik hier nog steeds rondjes? Waarom wordt deze tas niet meegenomen?

Hadden ze me maar nooit van de kast getild. Eerst was ik blij. Ik had al jaren naar hetzelfde uitzicht gekeken. Nu werd ik afgestoft. Ik kon weer goed zien en had geen kriebelneus meer. Ik was al aan het rondkijken of ik weer van een lief meisje mocht worden. Toen zag ik hem opeens met een mes naar mijn buik komen. Daarna weet ik het even niet meer. Ik zag er weer goed uit, maar had wel een opgeblazen gevoel. Ze waren spullen aan het inpakken voor een reis en ik mocht dus ook mee. Ze gaan me vast naar een lief meisje brengen!

Dat autorijden herkende ik weer. Maar waar we daarna in gingen, dat was nieuw. Het stond op wielen, maar had ook vleugels. Vervolgens werd het helemaal donker. Ik hoorde een motor. Het leek net of ik aan het vallen was en mijn oren gingen tuiten en uren later gebeurde dat nog een keer. Hoeveel rondjes had ik nu al op die band gemaakt? Gingen ze nog wel komen?

Hé, ik hoor een hondje! Hij blijft bij me blaffen. Zou die van het nieuwe meisje zijn? Er komt beweging! De tas gaat open. Dit zijn andere meneren. Het hondje blaft helemaal niet zo lief naar mij. Ik word op een tafel gelegd. Oh nee, niet weer in mijn buik! Wat? Ze pakken er een wit blok uit. Nee, leg dat nou niet voor mijn hoofd, dan kan ik niet meer rondkijken. Er gaat een mes in. Het is poeder. Ahhh… moest dat nou echt op mijn hoofd vallen? Lekker is dat. Ik was net afgestoft en nu weer spul in mijn neus. Waarom doe ik eigenlijk zo moeilijk? Ik voel me wel lekker zo. Het is hier best leuk. Dat hondje is misschien zo onaardig nog niet. Ik kan wel een liedje gaan zingen. Waarom word ik nu opeens zo bang? Ik word een beetje duizelig. Ik voel iets op mijn borst. Mijn hartje lijkt wel overuren te werken. Ik voel mijn pootjes niet zo goed meer. Dit gaat niet goed…. hallo…. hallo….

Geschreven voor de mei opdracht van Het Fantasierijk.

De opdracht ging dit keer over het schrijven vanuit een bepaald perspectief. Er diende een verhaal van maximaal 500 woorden vanuit het perspectief van één van de aangereikte ‘personages’ geschreven te worden. Ik koos voor een vermist knuffelbeest.

08/05/09

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s