Wending

Het was niet mijn idee om pleegouder te worden. Mijn vrouw begon er over en uiteindelijk liet ik mij overhalen. Na een aantal gesprekken werd het snel concreet en kregen we een vijftien jarige pleegdochter die voor langere tijd bij ons zou gaan blijven. Ik verwachtte een moeilijk handelbaar kind. Ze was precies het tegenovergestelde. Zo in zichzelf teruggetrokken leek ze juist al zo volwassen.

Ze hadden bedacht dat een nieuw gezin het beste zou zijn. Het maakte me inmiddels allemaal niet meer uit. Als ik maar naar mijn school kon blijven gaan. Ik had al met mezelf afgesproken dat mijn leven zou beginnen, zodra ik zou gaan studeren. Tot die tijd was het een kwestie van volhouden en goede cijfers halen. Deze surrogaat ouders deden ook weer hun best.

Bij haar komst was tevens een bezoekregeling met haar ouders afgesproken. Ik zou haar brengen en halen. De eerste keer dat ik haar bracht, zeiden we niets in de auto. Ik vond het zelf ook wel spannend, maar zij blijkbaar helemaal. Rillerig en met rode vlekken stapte ze uit. Ik bleef nog even kijken hoe ze naar binnen ging. Op het afgesproken tijdstip stond ik er weer en ruim op tijd zat ze alweer naast me. De keren daarop gingen precies hetzelfde. Ik vond het vervelend haar af te moeten zetten. Ze had duidelijk geen zin, maar berustte er in. Toen ik haar weer ophaalde en blauwe plekken op haar polsen zag, was voor mij de maat vol. Ik stapte de auto uit en belde aan. In duidelijke taal gaf ik aan wat ik ervan vond en dat zij hun dochter niet meer zouden zien.

Ik was hem al steeds meer gaan waarderen. Hij behandelde me tenminste normaal en liet me verder met rust. Toen hij zo snel de auto uitstapte, schrok ik. Ik dook weg in mijn stoel. Zijn stem was zo hard, vol woede, dat ik alles duidelijk kon volgen. Ik was onder de indruk. Er was nog nooit iemand zo voor mij opgekomen. De rit terug bleef ik naar hem kijken. Hij was compleet in gedachten verzonken en hield zijn blik op de weg.

Het had wat tijd gekost, maar eindelijk leefde ze op. We zouden die avond samen thuis zijn en ik had bedacht dat ze een uitje had verdiend. Ik vertelde haar dat ik bij een chique restaurant had gereserveerd. Ze reageerde eerst wat weifelend. Vervolgens gaf ze aan zich dan wel te willen omkleden en vloog naar boven. Nadat ik een paar keer had geroepen, keek ik verbaasd hoe ze in een zwart jurkje voorzichtig op hakjes de trap af kwam.

Dit was de eerste keer dat ik me optutte om uit te gaan. Toen ik zijn gezicht zag, wist ik dat ik het goed had gedaan. Ik wilde een perfecte avond en dit was een goed begin. In het restaurant was hij zeer attent. Hij hielp bij het uitkiezen van de gerechten en voor het eerst hadden we een echt gesprek. Ik vond het fantastisch dat hij zoveel aandacht aan mij wilde schenken. Bij het naar huis gaan hielp hij me in mijn jas en hield me even vast. Het voelde prettig en ik draaide me langzaam om. We keken elkaar aan en voorzichtig gaf hij een zoen.

Over die avond hebben we nooit meer gesproken. Er was wel duidelijk wat veranderd. We zochten oogcontact, maar zeiden vervolgens niets. Ik was te ver gegaan, maar kon niet zeggen dat ik er spijt van had. Het was een bijzonder moment toen ze op kamers ging. Aan de ene kant een opluchting, maar ook een gemis. Ik wist niet hoe zij daarover dacht. Tot nu. Ze had gebeld om te vragen of ik langs kwam. Misschien had ik iets te gretig geantwoord. Maar ik wilde dit zo graag. En nu zat ik in de auto, op weg naar haar.

02/04/10

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s