Puzzeltocht -2-

– wat vooraf ging

Ik sta in de keuken thee te drinken. Ondertussen probeer ik te herinneren wat mijn moeder over mijn opa heeft verteld. Toen ik nog een kleuter was heb ik wel eens vragen gesteld, maar daarna is er nooit meer over hem gesproken. Mijn moeder had verteld dat mijn opa enorm opgewekt kon zijn, maar ook tijden had gehad dat hij zeer neerslachtig was. Ik had gevraagd waarom hij er niet meer was. Mijn moeder had geantwoord dat hij niet meer wilde. Ik weet nog dat ik dat toen niet begreep.

Het gedicht ken ik inmiddels uit mijn hoofd. Zou het door mijn opa zijn gemaakt om na zijn overlijden door mijn oma te laten vinden? Is er soms een hele puzzel die gevonden moet worden? De puzzelstukjes komen uit een legpuzzel. Het zijn alleen stukjes van de lucht. Eigenlijk wil ik hier helemaal niet mee bezig zijn. Zo komt het huis nooit leeg. Ondertussen kijk ik naar buiten. Met de tuin moet ook echt wat gebeuren, je kan een huis moeilijk zo verkopen. Ik besluit dat ik dat niet zelf ga doen.

Mijn strakke opruimplan pas ik na de eerste dag al aan. Ik heb geen zin om continu ermee bezig te zijn en ik heb er tenslotte ook even de tijd voor. Ik leg in het dorp alvast contacten om alle bruikbare zaken straks een goede bestemming te geven. Ook vind ik een tuinman die binnenkort langs komt om te kijken wat er gedaan moet worden.

Ik neem me voor elke dag een wandeling te maken. Mijn oma deed dat ook en mijn moeder had die traditie overgenomen. Bij al mijn eerdere bezoeken waren we zo door het bos gelopen. Automatisch wandel ik weer dezelfde route. Het verbaast me dat juist dit me het nostalgische gevoel geeft. Het gedicht met de puzzelstukjes blijven in mijn gedachten. Een volgend deel is op de plek waar alles begon, geeft het gedicht aan. Opeens krijg ik een idee hoe ik dat zou kunnen vinden. Ik voer het wandeltempo op. Eenmaal terug ga ik meteen weer naar de zolder.

De schoenendoos met brieven neem ik mee naar beneden. Ik vind waar ik al op had gehoopt, oma heeft blijkbaar alle brieven van opa aan haar bewaard. Ik bekijk alles en ontdek dat het terug gaat tot hun schooltijd. Ze zijn hier geboren en getogen. Het zal geheid de school zijn die er ook nu nog staat. Maar ik moet het toch preciezer weten. Na het lezen van alle brieven en het zoeken in de foto albums, geef ik het op. Uiteindelijk ga ik naar de school. Ik voel me onnozel, maar heb bedacht dat ik er gewoon naar ga vragen. Dat is het laatste wat ik nog kan proberen.

Een beetje lacherig vraag ik of er jaren geleden misschien iets afgegeven is, of gevonden is, dat aan mijn oma was geadresseerd. Niet veel later herhaal ik dezelfde vraag bij de schooldirecteur. Ik val stil op het moment dat hij opstaat en terugkomt met een envelop met wederom mijn oma’s naam erop. Hij vertelt dat deze envelop al vele jaren hier ligt. De docenten uit die tijd zijn er allemaal niet meer, maar het verhaal gaat dat de brief was afgegeven met de boodschap dat het bij een puzzeltocht hoorde en hij opgehaald zou worden. Hij had hem zelf enige jaren geleden geopend, in de hoop te kunnen achterhalen voor wie hij bestemd was. Echter, alleen met voornamen, een gedicht en wat puzzelstukjes, kwam hij niet verder.

Lieve Tine,

je was het mooiste meisje van de klas
voor de jongens leek je onbereikbaar
je liet je vangen door een wildebras
wij hoorden sinds die tijd bij elkaar

ik wilde het iedereen duidelijk maken
jij liet je op mijn geestdrift meedrijven
daar waar we het jawoord uitspraken
zal altijd een bijzondere plek blijven

Johan

– het vervolg –

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s