Puzzel in de tuin -3-

Wat vooraf ging; deel 1, deel 2

Terwijl ik naar de voordeur loop, realiseer ik me dat dit de eerste keer is dat ik de bel hoor. De tuinman heeft er duidelijk zin in. Hij leidt me door de tuin om te vertellen wat hij wil gaan doen. Ik probeer zijn enthousiasme wat te temperen, door aan te geven dat ik alleen het hoogst nodige wil aanpakken. Het gaat er alleen om dat het bijdraagt aan de verkoop van het huis. Binnen praten we verder. Terwijl ik koffie maak vertel ik over mijn oma en moeder. Zodra ik vervolgens merk dat ik ook over mezelf begin te ratelen, houd ik abrupt mijn mond. Stefan moet erom lachen. Om de ongemakkelijk stilte te doorbreken, maakt hij een schets van de tuin om vervolgens af te spreken wat er gedaan zal worden. We spreken af wanneer hij gaat beginnen en met een warme handdruk neemt hij afscheid.

In plaats van verder te gaan met opruimen, ga ik toch weer bladeren in de foto albums. De trouwfoto’s zijn snel gevonden. Iets hierin moet me kunnen wijzen naar een volgende envelop. Ik blader op en neer op zoek naar de trouwkaart of teksten bij de foto’s. Daarna bekijk ik de foto’s nogmaals of ik op de achtergrond iets kan vinden wat me vertelt waar het is. Helaas heb ik geen geluk. Ik bekijk weer de laatste envelop en schud de puzzelstukjes op tafel. Ook nu zijn het alleen maar stukjes met lucht er op. Ik ontdek dat er op sommige achterkantjes is geschreven. Ik draai alle stukjes om, maar kan ze niet aan elkaar leggen.

’s Avonds ga ik achter mijn laptop op zoek naar trouwlocaties in buurt. Bij alle foto’s zoek ik gelijkenissen. Opeens herken ik een stuk gebouw van een van de foto’s die buiten zijn gemaakt. Vervolgens bedenk ik me dat mijn zoektocht een dag later vervolgd moet gaan worden. Morgen komt Stefan aan de tuin beginnen, ik kan dan toch moeilijk weggaan.

Stefan is nog geen uur bezig, of ik sta ook al in de tuin te wroeten. Alle redenen om niet in het huis te hoeven opruimen, grijp ik aan. Tevens is het lekker om zo buiten bezig te zijn. Stefan grapt dat ik zijn tijdsplanning zo in de war schop, maar ik denk dat dat wel meevalt. Er wordt zoveel gekletst en koffie gedronken, dat ik niet verwacht dat het sneller klaar gaat zijn. Eind van de middag rijdt hij met een aanhangwagen vol tuinafval weg.

Voor de zekerheid heb ik het foto album meegenomen. Er is echter geen twijfel dat dit de plek is van de foto’s. Zelfverzekerd stap ik naar binnen en vraag ik ook hier weer of er in een ver verleden iets voor mijn oma is afgegeven. Deze keer krijg ik alleen verbaasde blikken. Mijn verhaal maakt dat er wel druk gezocht en gebeld wordt, maar uiteindelijk verlaat ik zonder envelop het gebouw.

Ik pak de foto’s erbij. De fotoreportage is hier in de tuin gemaakt. Ik herken de grote bomen. Ook het vogelhuisje wat op de foto zo prominent opvalt, zit nog steeds op de boom vast. Ik klim in de boom en maak het vogelhuisje open. Als ik het plastic mapje zie, weet ik al dat ik goed zit. Ook hier vind ik puzzelstukjes en een gedicht.

Lieve Tine,

de bruiloft was onze mooiste dag
een mooiere was niet te verzinnen
niet veel later gingen we overstag
de dag dat ons gezin ging beginnen

waar we onze dochter lieten ontstaan
die plaats was al zo enorm bijzonder
in de herinnering kan ik intens opgaan
elke keer als ik Louise weer bewonder

Johan

– het vervolg –

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s