Puzzel over de grens -4-

Wat vooraf ging; deel 1, deel 2, deel 3

Ik draag een volle boodschappentas naar binnen. De eerste dagen kocht ik elke keer maar weinig. Vandaag nam ik geen mandje, maar een kar. Dat had ik de eerste keer meteen moeten doen. Nadat ik alles in de keuken een plekje heb gegeven, gaat het zowaar een beetje als mijn huis voelen.

Hoe zou het thuis zijn? Daar heb ik ook al dagen niet meer aan gedacht. Ik bel mijn beste vriendin. We kletsen weer als vanouds. Ik hoor dat het op ons werk steeds minder leuk wordt. Als ik bijgepraat ben over alle akkefietjes tussen onze vrienden, mis ik het niet eens.

Ondertussen denk ik natuurlijk na over de laatste aanwijzing. Die gaat over mijn moeder, Louise. Mijn moeder had verteld als kind niet gelukkig te zijn met de naam, die haar vader altijd op Franse chique toon uitsprak. Op school hadden ze dat een keer gehoord en vervolgens werd ze ermee gepest. Door hun vakantie toentertijd in Parijs viel de keuze op deze naam. Zou ik zo ver moeten gaan om dat bewuste hotel in Parijs te vinden? Als het al in een hotel was geweest? Ik wil helemaal niet zo in detail over mijn grootouders nadenken. Hier houdt het gewoon op.

Als ik Stefans auto hoor, loop ik direct naar de voordeur. Meteen vraagt hij of ik weer kom helpen. Hij voelt zich duidelijk wat bezwaard, want dit is natuurlijk niet logisch als je juist iemand benadert om de tuin te doen. Ik antwoord echter zo gretig, dat we beiden om de rare situatie moeten lachen. Moe maar voldaan kijken we eind van de dag naar het resultaat. Ik vraag of hij blijft eten en ’s avonds praten we vervolgens over hele andere dingen dat de tuin. Een beetje rozig van de wijn laat ik hem de voordeur uit. De voorzichtige zoen is een prachtig einde van deze avond.

‘Een nieuwe dag, een nieuw opruimproject,’ zeg ik tegen mezelf als ik de slaapkamer van mijn moeder binnenstap. Toen zij uit huis was gegaan, had mijn oma niets aan haar kamer veranderd. Het verbaasde mij dat mijn moeder bij haar terugkomst alles zo had gelaten. Het was een rare mix van recente spullen en dingen uit haar kindertijd. Als volleerd opruimer zet ik drie lege dozen klaar en heb ik ook drie kleuren stickers voor de meubels; afval, weggeven en zelf houden zijn de keuzes. Langzaam verdwijnt de hele kastinhoud in dozen. Ik kom oude knuffels tegen waar ik over twijfel, maar uiteindelijk toch maar weg doe. Daarna heb ik een oude spaarpot vast die wellicht nog wel voor iemand leuk kan zijn. En zo ga ik verder. Een paar minuten later haal ik toch de spaarpot weer uit de doos. Ik realiseer me namelijk dat hij in de vorm van de Eiffeltoren is. Als ik hem open maak, zie ik de opgevouwen envelop zitten.

Lieve Tine,

na onze speciale periode in Parijs
vervulden we nog talrijke dromen
en vormden zo ons eigen paradijs
waarin de euforie bleef stromen

ik beleefde echter ook diepe dalen
dan raakte ik steeds meer van slag
het voelde als een volslagen falen
totdat ik dus geen uitweg meer zag

Johan

– het vervolg –

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s