Laatste puzzelstukjes -5-

Wat vooraf ging; deel 1, deel 2, deel 3, deel 4

Het verbaast me hoe snel ik mijn leven zie veranderen. Nog niet zo lang geleden zag ik er tegen op om naar dit huis te gaan. Inmiddels moet ik er niet aan denken om weer naar mijn eigen huis te gaan. Een klein stemmetje vraagt waarom ik hier überhaupt weg zou gaan.

Inmiddels heb ik vier setjes met puzzelstukjes. Ik weet dat ik op de achterkant een tekst zal gaan vinden, maar ik kan er nog geen geheel van maken. Opa heeft uit een grote puzzel het wolkendeel hiervoor gebruikt. Het is raar om erover na te denken dat hij dit allemaal heeft voorbereid. In een van zijn positieve momenten moet hij bepaald hebben dat hij geen volgend dal meer wil ervaren.

Ik wist wel dat mijn opa zelf een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Er werd echter thuis nooit over gesproken. De plek van de laatste aanwijzing moet daar iets mee te maken hebben, maar ik zou niet weten waar dat zou kunnen zijn. Ik vertel Stefan over de puzzelstukjes en toon hem de gedichten in de hoop dat hij over mijn opa heeft gehoord. Hij is echter net zo verbaasd als ik.

De volgende dag komt Stefan weer langs. ‘Je oma moet iets met die plek gehad hebben’, zegt hij. Het laat hem duidelijk niet meer los. Ik schiet in de lach. Meteen biedt hij zijn excuses aan, dat hij zich er misschien verder niet mee moet bemoeien. Ik stel de aandacht echter juist op prijs. Niet veel later zitten we samen op de bank en vlei ik me tegen hem aan. ‘Maar had je oma geen rituelen die hiermee te maken kunnen hebben?’ gaat hij door. Zonder nadenken, want eigenlijk zitten mijn gedachten heel ergens anders, vertel ik over de dagelijkse wandeling door het bos. Hij schiet van de bank. ‘Dat zou toch heel goed kunnen?’, reageert hij. Ik sputter wat tegen, maar merk dat mijn nieuwsgierigheid nu ook is gewekt.

Samen lopen we de ronde door het bos, die ik nu al zo vaak heb gelopen. Alle bomen langs het pad bekijk ik, maar na een paar meter besef ik dat ik zo nooit iets ga vinden. Ik steek mijn arm door die van hem en ik voel hoe hij me tegen zich aantrekt. We zijn beiden in gedachten verzonken en lopen zonder iets te zeggen verder. Het voelt vertrouwd. Opeens blijf ik staan. Stefan kijkt verbaasd rond. Mijn oma was hier vaker stil blijven staan. We kijken rond en lopen automatisch naar een wat grotere, vrijstaande boom. Stefan wijst naar een oud uitgekerfd hartje met een J en een T. Ik kijk even weifelend, maar begin vervolgens met mijn handen de aarde onder de boom weg te scheppen. Stefan neemt het al snel over. De kuil wordt zo groot, dat ik vind dat we het moeten opgeven. Stefan trekt echter triomfantelijk een plastic zakje naar boven. Als ik het openmaak, zie ik nog meer puzzelstukjes en een doosje. In het doosje zit een prachtige ring. Ik kijk er verbaasd naar, dit had ik niet verwacht. Stefan pakt de ring en schuift hem om mijn vinger.

Gearmd lopen we weer naar huis. Ik kan nu alle puzzelstukjes aan elkaar leggen en lees weer een gedicht.

Lieve Tine,

afscheid valt me erg zwaar
toch is het keerpunt er bijna
voelt alles zo ondraagbaar
en besluit ik dat ik heenga

bij elke speciale gebeurtenis
verblijde ik je met een ring
bij het eind van de verbintenis
hoort een passende afronding

voor de allerlaatste maal,
jouw Johan

Advertenties

2 gedachtes over “Laatste puzzelstukjes -5-

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s