I’ll be your fantasy

‘Zou ik het nou wel doen?’ Dat kleine stemmetje in mijn hoofd zei het bij elke straathoek waar ik een andere kant zou kunnen opgaan. Maar dan keek ik even naar links en fietste gewoon naast hem verder. Hij zei de hele weg niets. Dacht hij misschien dat ik steeds keek om te zien waar we heen moesten? Nee, dat was duidelijk onnodig. Hadden we niets meer te zeggen? Dat toch ook zeker niet. Zou hij het ook druk hebben met een stemmetje in zijn hoofd? Dat laatste zou het vast zijn. Door die stilte voelde ik de spanning nog meer toenemen. Ondertussen stoeide ik met mijn rokje dat tijdens het fietsen steeds omhoog gleed. Normaal kon ik prima met een hand op mijn knie alles op zijn plek houden. Het leek of ik het erom deed.

Hij had voorgesteld om bij hem thuis nog wat te drinken. Het etentje met de hele groep was erg gezellig geweest. Bijna iedereen was al naar huis gegaan, maar net als hij, bleef ik hangen. Ik wilde niet dat de avond eindigde. Ik kon eindelijk alleen met hem praten. Nou ja, praten, ik zei weinig zinnigs meer. Ik was dichter bij hem gaan zitten. Mijn energie ging meer naar het bedwingen van mijn gedachten, dan dat ik een goed gesprek op gang hield. Ergens tussendoor had ik voorzichtig mijn hand even op zijn been gelegd. Ook daar had ik waarschijnlijk minutenlang over nagedacht, voordat ik dat gebaar op ogenschijnlijk argeloze wijze maakte. ‘Ik heb hem aangeraakt!’ ging er vervolgens door me heen. Voor iemand zoals ik, die niet zo lichamelijk ingesteld is, was dat een grote stap. Maar uiteindelijk kwam het moment dat we het restaurant moesten verlaten. Buiten bij onze fietsen vroeg hij dus of ik nog wat kwam drinken.

Ik had al geantwoord, voordat ik klaar was met nadenken. Ging dit wel alleen om wat drinken? Konden we niet naar een kroeg? Misschien waren die inmiddels ook wel allemaal dicht. Maar ik had ook wel meer dan genoeg gedronken. Was dat niet wat vreemd, om naar zijn huis te gaan? Wat maakte dat nou uit? Wat als hij nou andere verwachtingen had? Hij kon het wel over wat te drinken hebben, maar was ik niet gewoon naïef? Moest ik er nog iets over zeggen? Wat wilde ik zelf dan eigenlijk? Zo dacht ik de hele fietsroute, zonder iets te zeggen.

Toen hij de voordeur open deed, stond ik er wat stijfjes bij. Wat voelde ik me ongemakkelijk. Hij moest me als het ware naar binnen duwen. De arm zo op mijn rug was echter zeker niet vervelend. Ik moest even wennen aan de aanraking, maar eenmaal binnen werd alles weer wat losser. Na een kleine rondleiding door het huis eindigde ik op de bank met een glas wijn. Hij zat schuin tegenover me en de fijne sfeer van het restaurant was al snel weer terug. Bij het bijschenken van de glazen, wisselde hij van plek. Hij zat naast me. De stijlvolle hoge hakken had ik inmiddels al op de grond laten glijden. En op, naar wat ik hoopte, bevallige wijze had ik mijn benen op de bank gelegd.

Bij het verzitten viel ik weer even stil. Zijn hand op mijn rug zorgde voor een schokje. Hij trok hem meteen weer terug. Wilde ik dit wel? Wat voelde ik me een puber. Als ik het niet wist, hoe moest hij het dan weten. Wat deed ik eigenlijk ook moeilijk. Ik probeerde de spanning een beetje weg te lachen. Hij bleef onverstoorbaar naar me kijken. Wat hield ik toch van dit soort zelfverzekerdheid. Hij leek precies te weten wat hij wilde. Toen de rust was teruggekeerd, schoof hij dichterbij en ik leunde voorzichtig tegen hem aan. Ik voelde zijn ademhaling en hartslag. Zijn hand ging voorzichtig door mijn haar en gleed over mijn nek. Ik wist me geen raad met mijn handen. Ik moest iets doen, maar wat. Het alsmaar nadenken, maakte het steeds erger.

‘Laat je toch gaan’, zei hij. Dat wilde ik ook wel, maar ik kon het gewoon niet. Zo vreemd hoe je hoofd iets wil, maar vervolgens je lichaam lijkt tegen te werken. Zijn andere hand had inmiddels zijn weg onder mijn kleding gevonden. Op de huid die hij aanraakte bleef een spoor van tintelingen achter. Ik liet het over me heen komen. Hij trok me bij hem op schoot. Zachte kusjes in mijn nek gleden naar boven en gingen over in heftig zoenen. Al het moeilijke denken stopte. Ik kon alleen nog zijn zoenen beantwoorden. Zijn handen gingen weer omlaag, kledingstukken vielen op de grond. Door de onzekerheid over mijn lichaam, durfde ik niet meer omhoog te kijken. ‘Niet doen’, fluisterde hij, terwijl hij met zijn hand via mijn hals mijn kin weer zachtjes omhoog duwde. De beroering van mijn hals, leidde zo af, dat alle kracht uit me vloeide. Een diepe zware zucht maakte dat ook aan hem duidelijk.

Hij leidde. Ik onderging het en genoot. Aanrakingen, ademhaling, kleine kreetjes, geuren; ik wist niet meer wat ik ervoer en wat ik deed, maar merkte wel dat het hem alleen maar meer aanmoedigde. Het leek een eeuwigheid te duren. Telkens als ik dacht dat het niet overweldigender kon worden, kwam er meer. We eindigden compleet uitgeput in elkaars armen. Na een paar minuten stilte vroeg ik me af wat ik hoorde te doen. Dit was misschien het moment om naar huis te gaan. Dat zou hij vast verwachten. Het zou zo een onvergetelijke herinnering worden. Ik kwam overeind. De kleding die ik opraapte, legde hij echter meteen weer terug. Hij tilde me op en we gingen naar de slaapkamer. Enigszins verbaasd legde ik mijn hoofd in zijn nek. Ik vond het hemels.

Van slapen kwam niet veel. Ik bleef maar naar hem kijken en zachtjes aanraken. Wat was er net gebeurd? Ik kon het nog niet bevatten. De speelse aanrakingen werden trager en vroegen om meer. Ik duwde hem zachtjes op zijn rug. ‘Het is mijn beurt’, zei ik schuchter in zijn oor. Mijn vingers en mond gleden langzaam over zijn buik omlaag. Ik voelde me onbeholpen. Zijn ademhaling verried dat ik me echter geen zorgen hoefde te maken. Ik bleek voorzichtig wat meer te durven. Hij liet het echter niet lang doorgaan, opeens waren we omgedraaid en waren de rollen dat ook.

Bij het binnenvallen van de eerste zonnestralen, werd ik alweer wakker. Ik moest maar eens gaan. Mijn lichaam voelde klam aan van alle extase afgelopen nacht. Aan de ene kant wilde ik dat gevoel voor altijd vasthouden, maar een douche zou inmiddels ook wel heerlijk zijn. Zou dat vreemd zijn? Voorzichtig kroop ik het bed uit. Het water kletterde op mijn huid en herinnerden me aan alle tintelingen afgelopen nacht. Er hing al een waternevel in de badkamer, toen ik hem opeens zag staan. Mijn schrikreactie gaf hem juist een geamuseerde blik. Het oogcontact kreeg al snel dezelfde lading als de vorige avond. Zonder iets te zeggen stapte hij bij me onder de douche. Ik ging voorlopig nog niet naar huis.

Geschreven voor de juni uitdaging van de hyve Het muziekverhaal.

Robin Thicke – Sex therapy

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s