I’ll be waiting

Het is gebeurd. Ik zag het direct aan je gezicht vanmorgen. Het trieste is er weer. Een blik van ontroostbaarheid. Je denkt dat niemand het ziet, dat je je kan terugtrekken en dat het dan onopgemerkt blijft. Maar ik ken je al langer. Mij kan je niet voor de gek houden. Ik weet hoe je denkt. Dat gevoel is voor mij bekend terrein en jouw gevoel is daar werkelijk niets bij.

Hij heeft het uitgemaakt. Dat zat er aan te komen. Het was zo makkelijk in de gaten te houden. Ik zit tenslotte in zijn voetbalteam. Zo kwamen wij elkaar weer tegen op een feestje. ‘Wat is de wereld toch klein!’ Riep je uit. Dat schattige naïeve. Je had dat toen ook. Ik had gedacht dat dat bij het volwassen worden wel zou afvlakken, maar je bent zo gebleven. Nee, natuurlijk is de wereld niet zo klein; ik zorg dat hij zo klein blijft. Ja, ook de vorige keer. Je hebt nooit gevraagd hoe lang we al collega’s waren bij die barbecue van zijn werk.

Voor de tweede keer sta je er nu weer alleen voor. De harde realiteit. Ik bekijk je. In de eerste maanden keek je nog wel eens om. Volgens mij voelde je het, maar je zag het nooit. Je denkt vast dat je gevoel je bedriegt, waardoor je niet meer omkijkt. Maar hé, ik ben nooit weggegaan.

Wat zijn mensen beïnvloedbaar. Als ik dat toen met jou al had geweten, had ik er wel voor gezorgd dat het anders was gelopen. Die collega van jou was zo makkelijk te bewerken. Nadat hij wist hoe wij elkaar kenden, werd het zo eenvoudig. Het was helemaal niet vreemd dat we over jou spraken. En de ideeën waren zo in zijn hoofd gepland. En inderdaad, na een korte tijd kon ik oogsten. De tweede keer moest ik uitkijken niet te snel in actie te komen. Er moest wel enige tijd wat zijn opgebouwd, anders zou het effect maar minimaal zijn. Ik had al geleerd geduld te hebben. Ik heb er echt wel wat voor over. Je zal het nog wel eens ontdekken. Of niet. Daar is het me niet om te doen.

De tijd is nu rijp voor de finale. Volgens mij is een troostend gebaar al voldoende om je de juiste kant op te krijgen. Ik zal je troosten, en hoe. Je zal zeggen dat je spijt hebt en terugdenken aan die prachtige tijd; het ontdekken van de liefde. Je eerste liefde vergeet je nooit. Ik zorg dat het verleden er nog mooier uitziet dan dat het ooit is geweest. Je zal zeggen dat je het toen nooit uit had moeten maken. Ja, je maakte het uit omdat je zo jong was. Je moest de wereld nog meer ontdekken, meer meemaken. Maar je hoefde niet verder te zoeken, we hadden alles toch al gevonden?

En nu heb je meegemaakt, wat ik je wilde laten ervaren. Straks zie je wat ik je toen ook al vertelde. Maar op het moment dat jij dan beseft dat je volmaakt gelukkig bent, ja dan, dan laat ik jou vallen. Net zoals je dat bij mij deed. Ook dat scenario heb ik al tot in detail uitgeschreven. Ik zal je laten voelen wat je mij hebt aangedaan. Dan staan we quitte. Dan kan ik eindelijk verder.

Geschreven voor de juli uitdaging van de hyve Het muziekverhaal.

Lenny Kravitz – I’ll be waiting

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s