Promise

Dit gaat niet goed. Dit gaat helemaal niet goed. Wat had ik verwacht? Dat ze me eeuwig dankbaar zou zijn. Dat zal ze ook wel zijn. Ze is gewoon even vergeten hoe goed ze het heeft. Dat krijg je vast als je lang gelukkig bent, dan ga je van onbenullige dingen een probleem maken. Ik moet gewoon volhouden. Blijven volhouden. Dan komt dat vuur in haar ogen vanzelf weer terug.

Toen ik haar voor het eerst zag, wist ik dat ze bij mij hoorde. De blik in haar ogen was overduidelijk. Er sprak een behoefte aan aandacht, maar vooral liefde uit. Ze kreeg het van me. Ik zag haar opleven. Ze voelde zich bemind en haar ogen straalden. Die mooie, stiekeme momenten. Ik zoog haar naar me toe en zij wilde ook gevangen worden. Elke keer als ze bij me kwam, troostte ik haar van de dingen uit de boze buitenwereld. Daarna ging ze weer. Terug naar haar leven, dat voor haar eigenlijk veel te hard was.

Ik had er lang over nagedacht. Het moest perfect zijn voor ons. Wat antwoordde ze gretig, toen ik haar voorstelde om te blijven. Daarmee was ons samenzijn bezegeld. Ik zou zorgen dat ze nooit meer gekwetst werd. Dat beloofde ik haar.

Ik kan niet meer. Ik geef het op. Hoe heeft dit zo fout kunnen gaan. Ja, ik ben hier zelf de voordeur binnengestapt. Meerdere malen zelfs. Hier voelde het goed. Hij zorgde dat problemen verdwenen en ik genoot van zijn bezorgde aandacht. Dus toen hij een keer zei ‘waarom blijf je niet?’ Dacht ik, ‘ja, waarom zou ik weer teruggaan naar dat leven met zijn wrede uitdagingen.’ En ik bleef. Ik dacht er niet over na hoe lang. Ik verwachtte waarschijnlijk een paar dagen. Dat werden echter weken, maanden en inmiddels jaren.

Eerst waren zijn zorgzame trekjes nog hartverwarmend. Hij deed alles om mij te beschermen, mij bij zich te houden. Ik voelde me zo bijzonder, ik liet hem begaan. De hele kelderverdieping werd prachtig voor mij ingericht als een paleisje. Dat wij daar langzaamaan meer zaten dan boven, paste in het wereldje dat we creëerden. Toen hij wilde dat ik daar overdag bleef, deed ik dat graag voor hem. Het idee dat hij zijn hele werkdag aan mij zou denken, was voor mij genoeg. Waarschijnlijk deed hij al lange tijd de kelderdeur op slot, voordat ik dat ontdekte.

Wat heb ik veel geschreeuwd in de hoop dat de postbode of wie dan ook me zou horen. Inmiddels weet ik dat hulp niet gaat komen. Ik geef het op. Ik heb alle schoonmaakmiddelen tevoorschijn gehaald en om me heen gezet. Ik zet de eerste fles aan mijn mond. ‘Doordrinken, dan komt goed,’ beloof ik mezelf.

Geschreven voor de augustus uitdaging van de hyve Het muziekverhaal.

Slash feat. Chris Cornell – Promise

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s