30 Minuten

Daar loopt hij. Tussen al die mannen in pak, springt hij er voor mij uit. Die ferme, zelfverzekerde houding, goh, het doet me nog steeds wat. Ik kijk hem na, met een wee beklemmend gevoel in mijn maag. Ik zei niets. Wat had ik moeten zeggen dan? Misschien moet het ook gewoon zo zijn.

Hij draait om, ziet mij en loopt terug. Ik weet me geen houding te geven. Waarom eigenlijk? Er is geen reden om niet gewoon gedag te kunnen zeggen. We kijken elkaar aan. In minder dan een seconde weet ik al dat dit foute boel is. Althans, fout voor mij.

‘Heb je tijd om wat te drinken?’ is het eerste wat hij zegt. De vraag overvalt me. Ik pruttel iets over een werkafspraak, maar ook dat ik nog een half uurtje heb. Dat klopt inderdaad, maar waarom zei ik dat laatste nou? ‘Daar hoopte ik al op, dan kunnen we daar koffie drinken,’ en hij wijst naar een tentje een eind verderop.

Te verbouwereerd om wat te zeggen loop ik naast hem die kant op. Wat voelt dit vreemd, maar het is ook fijn weer zo dicht bij hem te zijn. Het voelt vertrouwd en daarom zo ongemakkelijk.

Na wat slokjes koffie en de voor de hand liggende vragen valt er een stilte. Vervolgens komt het onderwerp waar ik al bang voor was; ‘Nog steeds samen?’
‘Ja.’ Het komt er zacht, bijna verontschuldigend uit. Wat erger ik me aan mezelf. Om maar snel over te stappen op een ander onderwerp vraag ik ‘En, hoe zit het met jou?’ Want ik had al gespot dat er geen trouwring was.
‘Hoe zit het met mij? Nou, ik ben al een paar keer met iemand uit geweest.’
‘Oh. Leuk voor je. Nee echt, echt leuk voor je.’ Ik moet maar snel m’n mond houden, voordat ik het nog erger maak. Ik kijk nog maar eens naar de bodem van mijn lege koffiekopje en kijk hem daarna weer aan.
‘Na al die tijd,’ en de rest van de zin slikt hij in.
Ik pak mijn jas, om duidelijk te maken dat het tijd is om te gaan.
‘Je weet het, hè?’ zegt hij opeens. ‘Ik zei het toen en ik meen het nog steeds; ik zal jaren op je wachten.’
Ik weet het nog. Ik weet het nog precies. We staan op. Buiten zeggen we elkaar gedag. Als in routine, zoals het hoort een zoen op de wang, maar we houden elkaar net te lang vast. Vervolgens loop ik door, zoals ik misschien een half uur eerder eigenlijk had moeten doen.

t.A.T.u. – 30 Minutes

Advertenties

2 gedachtes over “30 Minuten

  1. Merel,
    Ik heb ooit eens aan de andere kant gestaan. Waar ik de gedachten had die jij nu opschrijft. En natuurlijk, het is een verhaal, dat begrijp ik, maar de kunst van het schrijven is iemand raken, althans voor mij, en dat heb je gedaan.
    Geert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s