Kom je?

‘Kom je?’ las ik op mijn telefoon. Er ging van alles door me heen. Ik had wel iets verwacht, of misschien eerder gehoopt. De eerste verrukking ging over in lichte paniek. Zou ik gaan? Natuurlijk zou ik gaan. Ik had hier al dagen over gefantaseerd en hij blijkbaar ook.

Onwennig belde ik aan, terwijl ik hier al zo vaak was geweest. De deur ging direct open en even leek alles om ons heen stil te staan. Ik zag de opluchting op zijn gezicht; een kleine grijns dat zijn berichtje het gewenste effect had gehad.

Ik liep achter hem aan de keuken in en daarna met de glazen naar de kamer. Hij schonk de wijn in en niet veel later zaten we samen op de bank. Er was geen afleiding meer mogelijk. We keken elkaar aan. De stilte was overweldigend. Ik moest iets gaan zeggen, hapte naar lucht, maar hij was me voor. Zijn vinger over mijn lippen maakte me duidelijk dat woorden overbodig waren.

Zijn vinger werd vervangen door kleine zoentjes die ik al snel beantwoordde. Vervolgens ging het snel, veel te snel. Alle opgebouwde spanning leek in een keer tot een ontploffing te komen.
‘Dit kan echt niet,’ probeerde ik overtuigend te zeggen. ‘We kunnen dit niet elke keer doen als mijn zus een zakenreis heeft.’
‘Nog niet over nadenken,’ zei hij en hij trok me weer naar zich toe op de bank.
Ik kroop nog steviger tegen hem aan. Iets langer zo blijven liggen maakte toch ook niet meer uit.

Geschreven voor de november opdracht ‘Verboden liefde’ van de hyve CdlC.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s