Zwanger

Het is zover. Vanaf zwangerschapsweek 37 moet je je bed op klossen zetten, omdat dat een goede werkhoogte voor de verloskundige en de kraamhulp is. Die zijn echter nog lang niet in zicht en hoe kom ik er zelf nou nog in en uit? Is dat eigenlijk niet belangrijker? Zeker omdat ik er ’s-nachts bijna elk uur uit moet voor het toilet?

Hier is het dan toch. Een stukje over zwangerschap. Ik had me voorgenomen dat niet te doen, want eerlijk gezegd, voordat ik zwanger werd had ik er totaal niets mee. Als vrienden of collega’s op het werk vertelden zwanger te zijn, kwam ik niet verder dan ‘Leuk voor jullie!’ Wel echt gemeend, maar het was simpelweg mijn wereldje niet.

Inmiddels heb ik ontdekt dat er vervolgens een tweedeling ontstaat. Er zijn de mensen die ‘het meegemaakt hebben’ en degenen ‘wiens wereldje het niet is’. En ik ging dus over van de ene naar de andere groep. Er komen opeens vragen die een normaal mens nooit aan je zou stellen. Je krijgt adviezen waarover je je verbaast. Maar het erge is, na een aantal dagen ga je het normaal vinden en ben je ingeburgerd in de nieuwe groep.

Op deze plek zou ik vroeger al afgehaakt zijn in dit verhaal. Dus ik heb alle begrip als de interesse voor het vervolg al volledig verdwenen is. Nu ik toch op dreef ben, stoom ik even door.

Om bij het begin te beginnen; de zwangerschapskwaaltjes. De verhalen over misselijkheid en vermoeidheid de eerste drie maanden kan ik vanuit de praktijk volledig bevestigen. Ik wilde het echter nog niet vertellen, terwijl ik me in die periode wellicht wel het meest beroerd voelde. Op het werk was de eerste stop ongemerkt het toilet inschieten. Dat ging allemaal prima. Een wintersportvakantie met de schoonouders maakte me meer zenuwachtig. Half pension in Oostenrijk; hoe ging ik dat met eten doen? De trukendoos ging open. Met het ontbijt was ik er altijd al eerder dan de afgesproken tijd. Doe één lepel yoghurt in je schaal en draai die vervolgens de hele schaal door. Et voilà; het leek net of ik goed ontbeten had. ’s-Avonds waren er hulptroepen nodig. Kwart van het vlees naar lief, kwart van het vlees naar schoonbroer (betrokken in het complot), zelf nog wat prikken op het bord en niemand was verbaasd dat ik van die grote hoeveelheden nog zoveel liet liggen. En dan het skiën zelf; waarom liggen die skipisten op grote hoogtes waarvoor je eerst met de auto in prachtige kronkelwegen de berg op moet? Kotsmisselijk zat ik dus altijd in de eerste lift omhoog. Al snel had ik door dat de frisse buitenlucht wel de beste oplossing voor alles was. Ik heb me dan ook suf geskied.

Dat over de eerste kwaaltjes. Er volgen er vervolgens veel meer, zoals jeuk, kramp, omhoog komend maagzuur, veel toiletbezoek en slecht slapen. Het mooie is echter dat de ongemakken achter elkaar aan komen. Begin je de ene net zat te raken, dan komt de volgende voor afleiding zorgen. Dat heeft moeder natuur prima geregeld.

Na het eerste bezoekje aan de verloskundige begon de informatiestroom. Met een tas vol folders en reclame ging ik huiswaarts. De reclame business richting zwangeren is ongekend. Overal zijn kortingen of zelfs gratis producten te krijgen en voor je het weet heb je er zelf voor gezorgd dat je mailbox volstroomt met nieuwsbrieven waarvoor je je meteen heftig gaat afmelden. Eentje heb ik wel gehouden; de site ‘jonge gezinnen’ komt met een wekelijkse mail waarin verteld wordt hoe het op dat moment met de kleine staat. Dat mailtje las ik dan voor aan lief, om er wat meer betrokkenheid in te gooien. Dat werd echter nog leuker toen ik ontdekte dat er ook een vader variant van deze mail is. In no-time had ik hem dus aangemeld voor de Papaplanner. In onze wekelijkse evaluaties komen we er achter dat de inhoud toch echt wat anders is. Las ik hier bijvoorbeeld in week 17 dat de baby zo groot is als een tandenborstel. Daarna kreeg hij te lezen dat de baby zo groot is als een schroevendraaier. Los van deze komische dingen wordt er vooral aangegeven dat papa in spe vooral aardig voor mama in spe moet zijn en alle (hormonale) nukken gewoon voor lief moet nemen. Die boodschap kan natuurlijk nooit genoeg gebracht worden.

Inmiddels ben ik gestopt met werken en thuis met zwangerschapsverlof. Die tweedeling, ervaringsdeskundigen en leken, merkte ik daar ook in de laatste weken bij degenen die ik niet eens ken. Zo moest ik ergens boekjes ophalen en tot mijn schrik werd mij een kopieerpapierdoos vol aangegeven.
‘Het gaat wel, hè?’ werd er achter me aan geroepen.
Twee gangen verder kreeg ik de leuke opmerking; ‘Handig zo’n buik als extra ondersteuning!’
Op twee derde van de rit kwam ik een dame van mijn afdeling tegen die snel de helft uit mijn handen trok; ‘Dat gaat toch eigenlijk niet meer!’
‘Nee, eigenlijk niet,’ maar dat had ik ook pas door toen ik al onderweg was.

Als je dan eenmaal thuis mag zijn, dan lijkt het of alle moeheid zich in een keer aandient. Ik had nog zo stoer geroepen dat ik dit jaar alle gelegenheid had om naar de Drie Dwaze Dagen te gaan. Daar ben ik dus niet geweest. Waar ik inmiddels wel over mee kan praten is nesteldrang. Wat? Ja, mijn huis heeft er nog nooit zo opgeruimd uitgezien als nu. Alles is er klaar voor en zo schoon is het hier nog nooit geweest. Als ik bedenk dat ik dat allemaal met dikke buik vol gehijg en gedoe heb gedaan, verklaar ik mezelf voor gek.

Ik ben er dus klaar voor. Ik heb me laten vertellen dat ik al die ongemakken in één keer vergeten zal zijn, inclusief het bevallingsverhaal erbij, als ik mama geworden ben. Voor het geval dat echt zo is, leek het me goed de aanloop vastgelegd te hebben, zodat ik later, als ik misschien een tweede overweeg, goed besef waaraan we gaan beginnen.

Advertenties

14 gedachtes over “Zwanger

  1. Haha, arme jij! Ik zie dat je thuis gaat bevallen? Uitstekende keuze. Mijn drie zaadjes zijn ook thuis op de wereld gezet. Lekker in je eigen vertrouwde omgeving. Jezus ik lijk wel een wijf!
    Als het goed is heb je al het één en ander aan gratis kraampakketten ontvangen? Daar zitten van die mooie blauwe zeiltjes in voor de waterpret. Vergeet dit in hemelsnaam niet op je matras te leggen want een nieuwe moeten kopen is zonde van je geld. Heel veel succes!

    • Ja, ik heb alles in huis, ook die ‘blauwe zeiltjes’ die tzt dus preventief ingezet mogen worden… maar dat ik van mannen dat soort adviezen krijg, is wel nieuw ja! 😉 (jij mocht dus zeker op pad voor een nieuwe matras?)

      • Ja, bij de laatste ging het opeens sneller dan we hadden verwacht, zodoende. Na de eerste weeen zei ik tegen mijn vrouw: ‘laten we het nog eventjes afwachten’. Toen ze vervolgens mijn hoofd vastpakte en vastberaden zei dat ik nú de verloskundige moest bellen, wist ik dat het serious business was.
        Goed dat ze liet bellen want de verloskundige was net op tijd, anders had ik het zelf mogen doen.

  2. Oh Merel Gefeliciteerd!! Maar goed dat ik dit lees allemaal 😉
    Mijn zus moest zelfs al overgeven bij het woord eten, maar ze heeft me een prachtig petekindje geschonken (geez dat klinkt hebberig, maar I love her to pieces!)
    Veel succes met je bevalling!

    • Maar je zus heeft dat eten later toch dubbel en dwars ingehaald daarna, mag ik hopen? Ik heb namelijk al een wensenlijstje klaar liggen voor daarna hoor; als je eten/drinken niet meer ‘mag’ dan ga je dat opeens missen, ook al at/dronk je het niet eens zo vaak…

  3. Allereerst gefeliciteerd! Welkom in je nieuwe omgeving. Ineens hoor je bij een andere soort ‘ons soort mensen’, nou, dat went snel, hoor. Na twee zwangerschappen, ik ben overigens nooit misselijk geweest, at geen zure bommen en ging niet naar zwangerschapsgym. Maar dat bed op klossen is heel erg voor iemand met hoogtevrees. 😉

  4. Pingback: Weer zwanger | Merel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s