Cocktail

1989. Ik was veertien jaar en waar draaide toen
alles om? Vriendinnetjes en school. Nee, nog
net niet om jongens, dat zat er wel al aan te komen. Was ik daar wat laat mee?

Wat was er belangrijk op school? De agenda! Met veel zorg zocht je ruim voor het begin van het schooljaar de agenda uit, de duurste aanschaf voor een schooljaar. Daarna begon de fase van het personifiëren daarvan. Verhaaltjes door vriendinnetjes, tekeningen, stickers. Dit alles met veel roze. Ja, ik was een echt meisje. Die agenda’s zijn het enige dat ik uit de schooltijd heb bewaard. Bij een opruimactie ontdekte ik de doos en moest ik weer aan die
tijd denken. Er kwam nog steeds een walm van
geurpenneninkt uit.

Het schooljaar daarvoor was Dirty Dancing DE film. Het dansen, de verliefdheid, de muziek; ik vond het fantastisch. Ik zag die film meerdere keren en kocht zelfs de LP met filmmuziek. In mijn agenda zag je van deze tik niet zoveel terug. Ik was niet bijzonder onder de indruk van Patrick Swayze. Dat was wel even anders na het zien van Cocktail. Er begon een ware Tom Cruise verslaving.

Op elke pagina in mijn agenda zijn plaatjes van Tom Cruise als Brian Flanagan geplakt. Hoeveel tijdschriften moet ik daarvoor wel niet doorgespit hebben? Ik verbaasde me dat ik blijkbaar zo doorgeslagen was. Ik wist nog wel dat ik in mijn basisschooljaren poezenbeeldjes spaarde, maar dit? Wat was het dat me zo enorm had aangesproken in die film? Ik kan het werkelijk niet meer herinneren. Dit moet het toppunt van mijn pubertijd zijn geweest.

Daarna ben ik nooit meer verslingerd geraakt aan filmpersonages. Wel heeft een film met Tom Cruise nog steeds een extra aantrekkingskracht om te bekijken. Dan denk ik bijvoorbeeld aan Far and Away, Jerry Maguire en Vanilla Sky. De fase van filmsteradoratie was ik toen duidelijk allang gepasseerd.

Als ik Cocktail nu weer zie, vind ik de rol van van baas en vriend Douglas Coughlin, gespeeld door Bryan Brown juist de interessantste. Verschillende ‘Coughlin’s Laws’ komen in de film voorbij. De uitspraak die ik echter zo na kan doen, komt tegen het eind van de film bij het openen van een fles Louis XIII de Rémy Martin Cognac, een cognac van €1.350,- per fles.

Brian: Should we let it breathe?
Douglas: It hasn’t breathed for fifty years, it’s dead. Let’s just drink it.

Deze uitspraak wordt thuis nog wel eens herhaald. Niet bij dezelfde fles cognac helaas, maar bij een goede fles wijn werkt hij ook uitstekend.

Nog even terug naar Tom Cruise. Gelukkig kan ik thuis soms toch nog even van de jonge Tom genieten, zonder dat ik daar zelf het initiatief voor hoef te nemen. Vriendlief blijft namelijk een zwak houden voor Top Gun. Voor hem gaat het om de vliegtuiggeluiden en de dialogen tussen de piloten. Met moeite voorkom ik dat hij vooruit spoelt als Tom de microfoon pakt om You’ve lost that loving feeling te zingen. Oké, het is misschien tenenkrommend, maar toch, het blijft een zwijmelmomentje in dezelfde sfeer als in Cocktail.

Top Gun: She’s lost that loving feeling

Geschreven voor de Damespraatjes/Totemboek blogwedstrijd.
Schrijf een blog met als thema Cocktail.
~ Maar helaas behoor ik niet tot de zes genomineerden waar je hier op kan stemmen. ~

Advertenties

9 gedachtes over “Cocktail

  1. Tja Cocktail. Ik heb ‘m gezien, ooit. Grappig, jij en ik komen uit hetzelfde jaar, maar dat terzijde. Ik was er overigens van overtuigd dat Michael Caine zijn beste vriend speelde, maar he ik zit er ook weleens naast. Mission Impossible is trouwens ook een hele goede film met lilliputter Cruise. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s