Bevalling

De uitgerekende datum passeerde en er gebeurde helemaal niets. De kleine vond het binnen prima en peinsde er niet over om überhaupt te gaan indalen. De gynaecoloog gaf hem ook helemaal gelijk; wie verlaat er uit vrije wil een gratis privé jacuzzi met all-inclusive arrangement? Ik voelde me goed, maar ging me wel realiseren dat als er vanzelf niets gebeurde, er in het ziekenhuis actie ondernomen zou worden. Daar had ik geen zin in.

Twee weken later werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ik werd geïnstalleerd in een kleine ruimte op de verloskunde afdeling; een zogenaamde ‘weeën kamer’. Het vooruitzicht dat ik hier misschien een aantal dagen zou zijn voor de boel op gang zou komen, was niet leuk.

Omdat er ‘daaronder’ nog totaal geen actie was, werd er elke vier uur met tabletjes getracht om de baarmoeder op te rijpen, zoals dat zo mooi genoemd wordt. Om nog even door te gaan op ‘daaronder’; voorheen was ik zenuwachtig voor het standaard uitstrijkje bij de huisarts voor de baarmoederhalskankerscreening. Na deze bevalling ben ik van alle gêne op dat gebied verlost. Ik kan niet eens meer tellen hoe vaak en door hoeveel mensen er is gevoeld, draadjes zijn geplaatst en urine middels katheters is verwijderd.

Ik had geluk met de tabletjes. Al na het tweede tabletje kwam het op gang. Ook was het mooi dat de weeën meteen stevig begonnen. Na een tijdje weeën te hebben weggepuft en het breken van de vliezen verhuisden we naar een verloskamer. Vervolgens lag ik voor mijn gevoel zo goed als vastgebonden op het bed. CTG banden, klip op mijn vinger, infuus in de andere hand en nog meer draden welke ik niet meer kan plaatsen.

Wat ik wel nog goed herinner was een apparaatje wat ik in mijn hand kreeg. Als het groene lampje ging branden kon ik op de knop drukken en kwam er een morfine-achtig middel vrij. Ik was gefocust op dat ding en drukte me rot. Ik vroeg lief continu op die knop te drukken, want door de pijn vergat ik het simpelweg en raakte ik bij elke wee in paniek dat ik niet had gedrukt. Maar toen kwam er een vermanend woord dat dat niet de bedoeling was; ik mocht alleen zelf drukken. Oftewel, lief had getimed dat het lampje na vier minuten weer aanging en riep dus steeds op het juiste moment; ‘drukken!’.

Langzaamaan raakte ik mezelf een beetje kwijt. Ik denk dat het door dat morfine middel kwam. Ik hoorde mezelf wel praten, maar stond er als het ware buiten. Soms begon ik iets te vertellen en had ik na drie zinnen door dat het onzin was en ging ik me weer verontschuldigen. Het was vergelijkbaar met net wakker worden uit een droom en daar toch nog even op verder gaan.

Na een lange nacht was ik het in de ochtend volledig zat. Toen gingen de stoppen door, mijn pijngrens was ver overschreden. Toch bleef iedereen roepen ‘nog even volhouden’. Ik hoorde echter al uren dat die negen en een halve centimeter ontsluiting niet verder kwam en flipte. De gynaecoloog zou komen, maar dat duurde uren. Hij was bezig met een spoedgeval, werd aangegeven. Hierop ging ik finaal door het lint; ‘Ben ik inmiddels dan nog geen spoedgeval geworden?’

Eindelijk kwam de gynaecoloog. Na minder dan een minuut voelen riep hij al dat we direct naar de OK gingen voor een keizersnede, want dit ging niets worden. Een sterrenkijker zei me toen nog niets. Inmiddels weet ik dat dit betekent dat het kind naar boven kijkt in plaats van naar beneden en zodoende veel meer ruimte nodig heeft om er uit te kunnen komen. Aangezien het al een groot kind was, ging dat simpelweg niet passen.

Het woord OK was nog maar net gevallen en vervolgens zaten er weer allemaal mensen aan me, maar ik kon het nu wel hebben; het eind was in zicht. Wat was ik blij toen de ruggenprik eraan kwam. Maar wat raakte ik weer in de stress toen aangegeven werd dat ik daarvoor moest gaan zitten. Dat ging echt niet meer lukken en zodoende ging het liggend. Weer mensen aan me om te zorgen dat ik niet meer trilde en al na een minuut voelde ik de pijn wegtrekken. Heerlijk. Maar meteen ook paniek; ‘ik krijg geen lucht!’, probeerde ik te gillen. Blijkbaar was de verdoving niet alleen richting benen, maar ook naar boven doorgetrokken. Omdat ik zo had gegild de laatste uren, was mijn keel al helemaal droog en opgezwollen en werd ik een hijgend hoopje ellende. Geruststellend werd geroepen dat de meters aangaven dat er echt nog wel lucht in kwam. Dat snapte ik inmiddels ook wel, maar het voelde toch echt anders.

In de OK zag ik lief weer terug, net zoals de vele mensen die er rondliepen in een blauw tenue, maar wel met rode OK-muts, zodat iedereen daar wist dat dat de papa was. Iemand vroeg of we foto’s wilden en nam het fototoestel over. Bijtend op een nat gaasje om mijn keel te verzachten keek ik vervolgens tegen het blauwe operatie doek aan en toen ik babygehuil hoorde, realiseerde ik me pas weer waar het allemaal om ging. Apart hoe pijn je zo in beslag kan nemen en babygeschreeuw je vervolgens in minder dan een seconde in een andere gesteldheid kan brengen. Na ongeveer 24 uur van pijn en ellende was hij er dan eindelijk!

Advertenties

13 gedachtes over “Bevalling

  1. Oef.. Ik ging steeds sneller lezen om te weten hoe het zou aflopen (hoewel ik dat natuurlijk al weet), en was ontzettend opgelucht toen ik bij de ‘verlossende woorden’ “en toen ik babygehuil hoorde, realiseerde ik me pas weer waar het allemaal om ging” aangekomen was.
    Nogmaals gefeliciteerd en petje af voor alles wat je doorstaan hebt.

  2. Als het groene lampje ging branden kon ik op de knop drukken … weet je zeker dat je geen onderdeel uitmaakte van een geheim trainings programma voor een of andere moeder sekte? 🙂

  3. Pingback: Weer zwanger | Merel

  4. Pingback: Bevalling | Merel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s