Als je het doet…

Daar loop ik dan. Het zachte katoen van mijn zomerjurk wappert verkoelend tegen mijn benen. Het witte strand recht voor mij zou zo voor reclamedoeleinden gebruikt kunnen worden. Aan iedere hand loopt een dolgelukkige peuter. Ze kunnen niet wachten om met de meegebrachte schepjes en emmertjes het zand in te duiken. Dit is duidelijk het begin van nieuw geluk.

Dit alles kwam voort uit een primaire reactie. Voorheen kreeg ik nog wel eens spijt van impulsieve acties, maar dat was deze keer anders. Toen ik eenmaal op dreef was, was ik ook niet meer te stoppen. En dan te bedenken dat me juist saaiheid werd verweten. Dat zou hij zeker niet meer durven te herhalen.

De verrassing kwam op een standaard doordeweekse avond. De kinderen lagen in bed, de vaatwasser draaide en de koffie had ik net op tafel gezet. Hij legde de krant weg en zei dat hij wat moest vertellen. Ik had meteen door dat het foute boel was. Wat was ik verbaasd dat hij al een flat had gehuurd en diezelfde avond nog vertrok. Alle voorbereiding hiervoor had ik gemist.

Hij wilde niet meer met mij verder. Er volgde een verhaal over uit elkaar gegroeid zijn, dat er geen chemie meer was en meer van dat soort taal. Nee, er was geen ander. Hij zag geen toekomst meer met ons gezin. Ik had dit niet zien aankomen. Was er maar een ander. Dan was er een reden buiten mezelf waar ik naar kon wijzen. Dan was hij de foute persoon in dit verhaal. Maar nu? Blijkbaar was het al zo erg dat hij het niet eens meer wilde proberen.

Na de eerste klap ging ik verder denken. Ik wilde hier niet blijven, ook al was hij uit het huis vertrokken. Het leek dan net of ik hoopte dat hij weer terug zou komen. Ik zou zoals hij verwachte op dezelfde wijze doorgaan. Ik wilde weg en wel snel. Een vakantiehuisje leek de beste start.

Inmiddels was het al ver na middernacht en zat ik te zoeken op internet. Er waren opties genoeg. Hoe ging ik dat betalen? Om latere financiële discussies te voorkomen logde ik in op mijn bankgegevens om geld van de gezamenlijke rekening naar mijn eigen rekening te verplaatsen. Hoeveel zou ik doen? Waarom stelde ik mezelf die vraag überhaupt? Alles natuurlijk! In minder dan een minuut was dat voor elkaar. Nu ik toch bezig was, kon ik het ook beter maar meteen goed doen. Ik logde in op zijn bankrekening. Het voorspelbare wachtwoord had hij nog steeds. In zijn goede voorbereidingen had hij deze actie van mij duidelijk niet verwacht. Behalve de betaalrekening, ging ik meteen ook zijn andere rekeningen af. Ik was blij verrast met wat ik aantrof.

Vervolgens ging ik terug naar de site van de vakantiehuisjes. Ik keek er nog eens naar en klikte hem weg. Waarom zou ik me beperken tot een korte vakantie in een simpel vakantiehuisje? Dan zou ik dit ook goed doen. En zo ging ik verder op zoek op internet. Vervolgens pakte ik meteen de koffers in. Het werd al licht en ik zag dat ik zelfs moest gaan opschieten. Snel maakte ik de kinderen wakker.

‘We gaan op vakantie!’ riep ik vrolijk bij hun bedjes. ‘Met het vliegtuig!’ voegde ik er meteen aan toe. Twee verbaasde gezichtjes keken me aan. Mijn vrolijkheid was gelukkig aanstekelijk. De reis was prima verlopen en de bestemming misschien nog wel mooier dan verwacht.

Geschreven voor de januari opdracht ‘A new beginning’ van de hyve CdlC.

Advertenties

7 gedachtes over “Als je het doet…

    • Ja ja, heel erg fictie! (Behalve de foto dan, die is gemaakt op een heerlijke vakantie! 😉 ) Mijn eigen leven is wat te saai om er hele verhalen over te schrijven, dus zo kan ik mijn schrijf-ei toch enigzins kwijt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s