Geen zin in rechts

Na een paar weken was het overduidelijk. Waarom zou je naar rechts gaan kijken als er links al genoeg te zien is? Je bed werd gedraaid. Misschien keek je wel naar het raam voor het licht. Dat bleek niet het geval. Het uitzicht op je kast vond je ook prima. Dan nog maar een kwartslag draaien, zodat aan je linkerzijde alleen een witte muur was. De rechterzijde van je bed werd interessanter gemaakt met twee konijntjes. Ook dat maakte je allemaal niets uit.

Het werd erger. Je hoofd platte wat af. Daardoor was het vast nog fijner om naar links te draaien, dan lag je meteen lekker stevig. Elke keer als ik bij je ging kijken draaide ik je hoofd naar rechts. Je sliep door, maar als ik vijf minuten later weer kwam lag je natuurlijk alweer de andere kant op. Ik had wel door dat dit zo alleen maar erger ging worden.

Ik leerde dat een voorkeurshouding en daardoor een afgeplat hoofd bij baby’s een veelvoorkomend probleem is geworden. Sinds 1987 krijgen ouders het advies hun baby niet meer op de buik, maar op de rug te laten slapen. Sindsdien is het aantal gevallen van wiegendood enorm afgenomen, maar krijgen meer baby’s een scheef hoofd. Er is zodoende ook onderzoek naar de wijzen van behandeling.

Omdat ik niet het afwachtende type ben, zaten wij al snel bij een kinderfysiotherapeut. Hier werd begonnen met het meten van je schedel, met een mooi woord plagiocephalometrie. Je kreeg een warm bandje van thermoplast om je hoofd dat na enkele minuten hard werd. Vervolgens werd nog even op het bandje aangestipt waar je oren en neus zaten en daarna mocht hij af. Het bandje ging op een kopieerapparaat en daarna volgden er verschillende lijnen met een geodriehoek en kwam er een rekenmachine aan te pas. Zo werd vastgesteld dat je afplatting nog enigszins meeviel.

We gingen aan het werk me oefeningen. Mama pakte het fanatiek aan en jij dus ook. Na elke fles werd er geoefend en bijna wekelijks kwamen we bij de fysiotherapeut en vertrokken we met nieuwe oefeningen. Elke maand werd er gemeten. Je voorkeurshouding werd minder. Dat was ook te zien, maar waarschijnlijk door die voorkeurshouding was je hoofdje wel wat scheef geworden. Dat had ik ook al opgemerkt.

Na vijf maanden volgde een spannend meetmoment. Als de metingen op dat moment boven bepaalde waarden uitkomen, wordt aangeraden een helmpje te overwegen. Een redressiehelm dwingt de schedel weer in de juiste vorm te groeien. De helm moet wel maandenlang bijna continu gedragen worden. Ik hoopte daar überhaupt niet over na te hoeven denken.

Jij zat weer bij me op schoot toen het bandje om je hoofd kwam. Inmiddels had je al een aardig eigen willetje gekregen en schudde je stevig met je hoofd. Het signaal was duidelijk; ‘dat ding moet eraf’. Ik hield je in een houdgreep tot het bandje hard geworden was. De resultaten gaven aan dat de afwijkingen zodanig mild zijn, dat het nog weg gaat trekken, of in ieder geval niet duidelijk zichtbaar zal zijn. We blijven nog even doorgaan met de fysiotherapie, maar een helmpje hoeven we niet te overwegen. Wat een opluchting!

Advertenties

8 gedachtes over “Geen zin in rechts

  1. In het geboortejaar van mijn zoon – 1990 – mocht hij niet op zijn rug liggen. In het geboortejaar van mijn dochter – 1995 – mocht zij niet op haar buik liggen. Mijn dochter kon absoluut niet slapen op haar rug. Ze maakte dan ‘valbewegingen’ met haar armen en schrok dan zodanig dat ze er niet meer van kon slapen. Op haar zij gelegd met een kruik of opgerolde handdoek in haar rug. Twee jaar zo aan het modderen geweest en heel slecht geslapen. Tot ik op een ochtend rond 5 uur wakker schrok: ze had me niet heel de nacht wakker gehouden. Ik vreesde het ergste toen ik naar haar slaapkamer liep. Maar Renée sliep. Op haar buik.

    Opluchting, kan ik me voorstellen.

  2. Een redressiehelm??? Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar nog nooit van gehoord had… het is me toch wat… gelukkig hoeft ie er geen. Zelf heeft mijn dochter (nu zestien) ondanks tegenkanting van ‘Kind & Gezin’ altijd op haar buik geslapen… het was dat of in het geheel niet slapen en dan is de keuze snel gemaakt.

    • Juist doordat onze kleine zoveel op de rug lag, kon hij in het begin maar niet wennen aan het op de buik liggen. Zodra hij te vermoeid werd om zijn hoofd omhoog te houden, ging hij huilen. Hij vond het geen optie om z’n hoofdje dan gewoon lekker neer te leggen. En ik had juist bedacht om hem overdag dan gewoon eens lekker op zijn buik in de box te laten slapen en er zelf bij te blijven. Dat is dus nooit gelukt.

    • Ik ben benieuwd hoe de hoofden van de ‘rugslapers’ er in volwassenheid uit gaan zien. Want nu ik er zelf meer op let, valt me bij veel baby’s en peuters op dat hoofden van achteren gewoon echt platter zijn en dat vast ook wel enigzins gaan blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s