In memoriam Lupus

Vandaag hebben we je laten gaan. Wat is dat moeilijk. Ik had gedacht dat ik al zoveel tranen in de maanden hiervoor had gelaten, dat er vast een vorm van berusting zou komen als je er niet meer zou zijn. Zo werkt dat blijkbaar niet.

Hoe vaak is er wel niet gevraagd naar jouw naam; ‘Lupus? Echt? Is dat geen ziekte?’ In het asiel hadden ze vast de Latijnse wolf in gedachten. Daar waren we in 2002. We wilden Floortje een maatje geven. Jij liep gelijk op ons af om aandacht te krijgen. We waren meteen verkocht. Het asiel schatte je op twee jaar.

Jij wilde wel met Floortje spelen, maar Floortje had daar minder zin in. Soms sprong je simpelweg bovenop haar en vlogen de plukken haar in het rond. Je hield van actie. Als er bezoek was, bleef je altijd in buurt. Je wilde alles zien. Ook buiten ging je graag op onderzoek uit, maar helaas was je niet goed in de weg naar huis vinden. We zetten de tuin af met kippengaas, maar na een paar jaar had je door hoe daar overheen te komen. Als je vervolgens bij de verkeerde achterdeur aan het mauwen was, moesten we je terug lokken door stevig te roepen.

Je wilde overal bij zijn, vooral bij mij. In alle ruimtes ging je me achterna. Zelfs in de badkamer had je een plekje waar je tijdens het douchen altijd aanwezig was. Je sliep bij ons op bed. In de koude maanden zelfs onder het dekbed, tegen me aan.

Toen je wat afviel, was ik niet meteen ongerust. Iets minder mocht namelijk best. Maar toen je duidelijk minder zin kreeg in eten, werd ik wel ongerust. Inmiddels was ik hoogzwanger en gingen we naar de dierenarts. Ik dacht dat we even een pilletje gingen halen. De dierenarts was echter meteen duidelijk; een gezwel, groot en op plekken waar al niets meer aan te doen was.

Tijdens mijn zwangerschapsverlof waren we helemaal veel samen. Je kreeg duidelijk minder energie, maar vond alle aandacht heerlijk. Eigenlijk heb ik toen al afscheid van je genomen. Zolang jij het nog naar je zin leek te hebben, gingen we door.

Gisteren werd me duidelijk dat het eind was bereikt. De kracht uit je achterpoten was weg. Heel bewust gingen al onze ritueeltjes voor de laatste keer. Net thuiskomen was al meteen raar. Jij stond niet voor de deur.

Lieve Lupus, ik weet dat het goed is zo. Dat het gevoel van gemis minder zal worden en dat de mooie momenten me voor altijd bij zullen blijven. Dag lieve Lupus.

Advertenties

12 gedachtes over “In memoriam Lupus

  1. Lupus was maar wat blij dat jij hem uit het asiel kwam halen!
    Hij kijkt terug op een goed en plezierig leven en een liefdevol “in memoriam”.

  2. Wat dapper en verdrietig Merel. Het is altijd een moeilijke beslissing. Het zal de komende tijd best af en toe heel moeilijk zijn. Maar over een tijdje gaan de fijne herinneringen het overnemen van de tranen. Sterkte!

  3. Pingback: Een othematoom | Merel

  4. Pingback: Hyperthyreoïdie | Merel

  5. Pingback: In memoriam Floortje | Merel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s