Een othematoom

Vorige week kreeg je opeens een dik oor. Ik dacht dat het een ontsteking was en dat het vocht wat ik voelde wel weer weg zou trekken. Na een paar dagen was jij het helemaal zat. Je liep te schudden met je kop en wilde eigenlijk alleen nog maar liggen en belangrijker; niet aangeraakt worden. Zodra ik maar met een vinger naar je oor wees begon je al te blazen.

We gingen dus naar de dierenarts. Ruim een week geleden was ik daar ook met Lupus die te ziek was om nog door te gaan. Wat voelde het raar om zo snel weer hier te zijn. De emoties zaten duidelijk nog hoog. Bij jou zaten ze ook hoog, maar om hele andere redenen.

Toen ik je mandje op de behandelbank zette, liet je al van je horen. De dierenarts zocht je gegevens op en ik wilde je uit de reismand trekken. Op een andere wijze ging het tenslotte niet lukken. De dierenarts leek het beter dat je maar even in je mandje bleef. Nu ken ik je langer dan vandaag; ik ben niet snel meer onder de indruk van je klaagzangen. En net zoals bij blaffende honden, hoe meer geluid je produceert, hoe minder je doet.

Toch had je op dat moment gewonnen. Je hoefde namelijk echt je mand niet uit. Mijn verhaal en een snelle blik was al genoeg voor de dierenarts. Een othematoom, oftewel een bloedoor. Er was een bloeduitstorting tussen je kraakbeen en de huid aan de binnenzijde van je oorschelp ontstaan. Het was dus geen vocht, maar bloed. En dat moest geopereerd worden. Je mocht zodoende meteen blijven. Ik weet niet of je toen nog zo blij was.

Een dag later kon ik je weer ophalen. Je lag versuft van de narcose met een kraag om je nek. Je oor zat vol met hechtingen. De kraag moet veertien dagen om, de hechtingen lossen vanzelf op. Ook als de hechtingen er na die tijd nog inzitten, leek het de dierenarts beter om ze maar niet zelf weg te halen. Ze vonden je een beetje agressief. Je hebt je daar blijkbaar niet zo netjes gedragen.

Op het nazorgbriefje stond nog heel netjes; ‘mag wel wat afslanken’. Tja dame, toen Lupus er nog was at je regelmatig zijn bak leeg. Je kijkt nog steeds op dat plekje, om telkens te ontdekken dat daar geen bakjes meer staan. Dat feest is echt voorbij.

Ik maakte me meer zorgen om de kraag. Je had al eens eerder een kraag gehad. Je trok toen je haren uit je buik en achterpoten. Ik hoorde je ’s nachts dan tekeer gaan en kon zelf ook niet meer slapen. Stress, dacht de dierenarts. We begonnen toen met een kraag. Dat was echter zo zielig. Je werd helemaal gek van dat ding. Uiteindelijk ging je aan de Diazepam. Hoe lachwekkend was dat; de psycholoog met een kat met psychische problemen. Maar het werkte wel.

Jij blijkt die slechte herinneringen aan de kraag gelukkig helemaal vergeten te zijn. Stevig spinnend lig je weer op je favoriete plekjes. Soms zijn er wat botsingen met tafelpoten en ook water drinken is een sport. Inmiddels ga je met je voorpoten in een afwasteil staan en gaat de hele kraag mee het water in. Je oor blijft droog en daar gaat het tenslotte om. Nog een kleine twee weken volhouden, maar dat lijkt geen punt te worden.

Advertenties

8 gedachtes over “Een othematoom

  1. Ach gossie, die foto.. Ik moet zeggen dat ik nog nooit othematoom gehoord had, dus weer wat geleerd 😉 Gezien die twee weken-termijn zal haar oor ondertussen wel weer helemaal genezen zijn? 🙂

  2. Pingback: Hyperthyreoïdie | Merel

  3. Pingback: In memoriam Floortje | Merel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s