Waterbreuk

Venflon

Vlak na je geboorte wisten we al dat dit ons te wachten stond. Je had een waterbreuk en daarom was er een operatie nodig als je één jaar was.

Het begon met een afspraak bij de specialist. Daar lag je, op je rug op de behandelbank. Je luier ging open en er werd wat gevoeld en gedrukt. Je liet het allemaal gebeuren en bleef rustig naar het plafond kijken. ‘Relaxed kereltje,’ zei de arts bij afloop.

Twee weken voor de grote dag hadden we een afspraak bij de anesthesist. Wegen, meten en daarna een gesprekje over wat er komen ging; algehele anesthesie met nog extra prikken in de rug. Vervolgens kwam er een verhaal over nuchter zijn, vooraf crème smeren en recepten om alvast medicatie voor naderhand te halen. Het was maar goed dat we alles ook op papier meekregen, want ondertussen zat jij bij papa op schoot te feesten en probeerde je alles wat er maar op tafel lag naar je toe te trekken. Dat leidde een beetje af.

Een dag voor de operatie konden we bellen hoe laat je aan de beurt was; eind van de ochtend. Dat betekende dat er geen ontbijt en gezellig koekje kon komen. Ter afleiding hebben we veel gespeeld. Mama was moe van het bouwen van zoveel blokkentorens.

Een uurtje voor vertrek gingen we crème op je handjes smeren. Zowel aan de bovenzijde, als onderzijde moest er een grote klodder komen, met daaroverheen de bijgeleverde plakfolies. De Emla crème zorgde ervoor dat de huid gevoelloos werd en er zo vier plekken waren om een infuusnaald te plaatsen. Wij waren bang dat je alles meteen los zou peuteren. Het plakken vond je vervelend, maar daarna keek je er niet naar om.

In het ziekenhuis was alles in kerstsfeer versierd. Je vond het prachtig. Je kreeg een operatieschortje aan; wit met gele boerderijdieren. Mama kreeg een gele operatiejas aan en blauw kapje op haar haar. Jij keek je ogen uit. Inmiddels had je wel een speen in je mond, maar dat was waarschijnlijk vooral om je honger weg te zuigen.

Vervolgens stond er zes man in blauw OK tenue om je heen. Bij mij op schoot gingen twee grote mannen bij jou de infuusnaald prikken. Nog steeds gaf je geen kik en daar werd ook vol bewondering iets over gezegd, ‘wat is hij rustig zeg, heeft hij dat van u?’ Die rust was voorbij toen je arm stevig vastgehouden werd om een naald van ongeveer twee centimeter lang je hand in de duwen. Het plakken van de pleisters daarna vond je ook geen pretje. Vervolgens zei iemand dat er nog beren op moesten. ‘Dat doen we straks wel,’ was de reactie. Beren? Naderhand snapte ik waar ze het over hadden.

Je zat op de grote behandelbank toen de anesthesist een vloeistof inspoot, waardoor je na een paar seconden volledig onder zeil was. Mama werd daarna snel de deur uitgewerkt, met je speen en konijn Okkie in mijn handen ging ik weer terug.

Na ruim een uur wachten werd aangegeven dat ik bij je in de uitslaapkamer mocht komen zitten. Je had een tube in je mond om je tong tegen te houden en een zuurstofmasker op. Piepjes van je hartslag en bloeddruk vulden de ruimte en maakten golven op een monitor.

Na een half uurtje mocht je verder ‘op zaal’ bijkomen. Papa en mama zaten aan je bed en je kreeg weer wat te drinken. Je was goed misselijk van de narcose en kreeg daar nog iets voor toegediend. Toen je weer aardig was bijgekomen, alweer rechtop in je bed zat en praatjes begon te krijgen, kwam de arts langs. De operatie was goed gegaan. Nog vijf daagjes rustig aan en het medicatieschema volgen en dan is alles weer goed.

Eenmaal thuis was jij duidelijk niet in je hum. We probeerden je nog wat pap en melk te geven, maar uiteindelijk was de biogarde met een beetje vanille vla hetgene waar je nog wel moeite voor wilde doen. We wisten dat dit een succesgerechtje was, dus dat had papa speciaal hiervoor in huis gehaald.

Jij sliep goed, maar dat moesten we helaas verstoren voor het medicatieschema. Elke acht uur een zetpil paracetamol en elke twaalf uur een zetpil diclofenac, valt helaas niet helemaal in een fijn tijdschema. Om half vier ’s nachts staat zodoende de wekker voor een zetpil. Het voelt alsof we weer even terug zijn naar de baby tijd met flesjes in de nacht. Jij sliep vannacht echter weer vlot in, dus dat gaat wel goed komen de komende dagen.

Advertenties

6 gedachtes over “Waterbreuk

  1. Mijn (echte) konijn heette ook Okkie! Dat terzijde, inderdaad fijn dat het achter de rug is. Het klinkt allemaal niet bepaald leuk (bij een baby! 😦 ) maar gelukkig dat hij er zo goed doorheen ging 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s