Hyperthyreoïdie

Floortje

Ik dacht eerst dat je even duidelijk wilde maken dat je niet blij was. Je was namelijk nooit blij als we je na vakantie uit het dierenpension ophaalden. Je had daar altijd je eigen stoel veroverd en met de nodige weerstand ging je weer je mandje in om naar huis te gaan.

Thuis wachtte er ook nog eens een jongetje van anderhalf op je. Sinds hij kan lopen is het helemaal met je rust gedaan. Ik zie je denken; ik ben met mijn achttien jaar inmiddels een dame op leeftijd. Houd eens op met al die onzin om me heen.

Dus toen je bij thuiskomst niet veel interesse in eten toonde, was ik niet direct verbaasd. Maar toen we twee weekjes later toch al voor je jaarlijkse inentingen naar de dierenarts mochten, voelde dat als prima timing. Want door Lupus heb ik geleerd dat als katten minder gaan eten, meteen alle alarmbellen af moeten gaan.

Daar zaten we met z’n drieën in de volle wachtkamer. Het liep wat uit. Zowel de kleine man als jij waren duidelijk niet blij. Jij dacht misschien zelfs wel aan je vorige keer. Zoveel mensen, katten, maar vooral grote honden, was geen pretje. Met wat moeite zigzagde ik uiteindelijke met de buggy in de ene hand en de kattenmand in de andere om de honden heen de onderzoeksruimte in. Inmiddels waren we alle drie stevig gespannen.

Daarna kwam er veel geluid; de dierenarts moest vooral van je afblijven. De kleine man liet ook horen het er niet mee eens te zijn en ik probeerde alles te sussen. Eindresultaat: Jij bleef achter en werd onder narcose onderzocht. Röntgen- en bloedonderzoek leverden niets op. Voor jouw leeftijd zag je er zelfs bijzonder goed uit. Met een eetlustopwekker ging je eind van de dag huiswaarts.

Die pilletjes deden maar weinig. Na een kleine maand belde ik in de hoop andere pillen te krijgen, maar ze wilden je dan liever nog een keer zien. Weer was je ‘onhandelbaar’ en bleef je voor onderzoek onder narcose; echo, urine en andere zaken in je bloed werden deze keer bekeken. Je ging naar huis met een voor de echo geschoren buik.

Vandaag werd ik met de uitslag gebeld. Er is teveel schildklierhormoon in je bloed, hyperthyreoïdie noemen ze dat. Meestal gaan katten dan juist veel eten en overgeven, daarom hadden ze er bij jou niet aan gedacht. Daarnaast heb je ook nog eens een urineweginfectie, waarschijnlijk door de lage weerstand die je inmiddels had gekregen.

De dierenarts vroeg of ik je makkelijk pilletjes kon geven. ‘Ja,’ zei ik. Daarna ontdekte ik dat er per dag twee pillen voor de hyperthyreoïdie gegeven moeten worden, een penicilline kuur van drie pillen per dag voor de urineweginfectie en dan nog om de drie dagen een pil voor de eetlust. En aangezien je niet lekker bent, zijn die pillen niet meer zo makkelijk als voorheen te geven. Wat een strijd was dat vandaag.

Ik hoop dat je je snel beter voelt en je die pillen voor lief neemt. De rest van je leven zit je toch vast aan twee pillen per dag. Na de pillenstrijd lag je uitgeteld bij het raam naar buiten te kijken. Ik ging naast je liggen. Voorzichtig aaiend, ging je toch spinnen als vanouds en niet veel later kreeg ik zelfs een lik over mijn neus. Zou je doorhebben dat al deze ellende echt bedoeld is om je te helpen? Ik hoop het zo.

Advertenties

5 gedachtes over “Hyperthyreoïdie

  1. Pingback: In memoriam Floortje | Merel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s