Vreemdgaan

Kookschrift

Het voelt een beetje als vreemdgaan. Hier zet ik al zo lang al mijn teksten. Het begon met een frequentie van twee keer per week, daarna liep dat terug naar één keer per week. Tegenwoordig vind ik dat één keer per maand toch wel moet lukken. Niet dat de hoeveelheid daarbij belangrijk is, maar schrijven is leuk en door al het andere wat ik voorrang geef, komt het er niet meer van. Ook niet meer in mijn hoofd. Begon het met creatieve verhalen, vervolgens werd het babypraat en tja, wat dan nu.

De laatste dagen ben ik als een bezetene bezig geweest op een andere site. En dat was eigenlijk wel identiek aan hoe ik ook hier begonnen ben. Hoe ging dat begin? Na jaren elders verhalen geplaatst te hebben, vond ik het tijd worden voor een eigen site. Maar daarbij wilde ik wel al mijn eerder geschreven stukken meenemen. Dat was niet te importeren, dus enige avonden knippen en plakken van teksten was het gevolg.

Daaraan dacht ik terug bij de knip en plak acties die de laatste avonden plaatsvinden. En hierbij is de historie die ik over wil zetten vele malen groter. Het gaat namelijk over mijn receptenverzameling.

Sinds mijn studententijd scheur ik recepten uit bladen. Al snel was één plastic insteekhoesje niet meer werkbaar. De drie hoesjes met voor-, hoofd- en nagerechten, gingen wel enige jaren goed, maar daarna kwamen er toch losse afdelingen vlees, vis, pasta en taart/gebak. Met de komst van een kleine eter, kwam daar nog een aparte afdeling bij met een selectie van stamppotten en andere gerechten die met een beetje aanpassing ook voor de kleine goed weg te werken waren.

Naast een aardige collectie kookboeken gebruik ik die mapjes ook stevig. Voor het jaarlijkse uitgebreide kerstmenu neem ik alles door. Dan haal ik er ook weer nieuwe dingen uit voor andere gelegenheden. Maar dit systeem is natuurlijk een waar drama. Want waar stop je een receptpagina waarop zowel een lekker hoofdgerecht als toetje staat? Ik wilde wel alleen hele pagina’s er in stoppen. Dat werd dan kiezen. En zo zocht ik me een keer ongans naar een recept wat ‘op zijn kop’ in het mapje zat. Aan de andere kant van het blad stond ook een niet onaardig recept, ontdekte ik zeker een uur verder.

Dat bladeren kost veel tijd. Maar die mapjes zien er inmiddels ook uit als oud papier, hoe beter het recept, hoe meer verfomfaaid het er uit ziet. De oud papier look maakte echter dat mijn map met desserts twee jaar geleden ook echt in de papierbak is beland. Dat vermoed ik tenminste, want ik heb hem niet meer gevonden.

En opeens ben je het dan zat en ik wist wel van het bestaan, maar voelde me er nooit zo toe aangesproken; het digitale kookschrift. Daar het uitscheurwerk grotendeels uit de Allerhande komt, is een kookschrift daar de beste optie. Die recepten zitten er met een druk op de knop in. Een kleine tweehonderd blaadjes waren zo snel weggewerkt. Nu de rest nog. Ik weet inmiddels precies welke ik op andere sites moet kunnen terugvinden en welke niet. Die laatste staan mooi gescand op me te wachten. Dat wordt nog wat avondjes knip- en plakwerk, maar mezelf kennende zal het afkomen!

Interesse in mijn kookwereld? Zie hier: Mijn Kookschrift

Advertenties

5 gedachtes over “Vreemdgaan

  1. Wat grappig! Mensen die elkaars blog waarderen hebben vaak dezelfde interessen. Logisch nietwaar? Ook ik ben gek op koken (jawel ook mannen houden van koken) en zat erover te denken mijn recepten online te zetten. Ik zoek niet verder! (ik durf het bijna niet te zeggen maar omdat ik hem te leuk vind: we gaan samen vreemd 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s