Een vrije vrijdag

Een vrije vrijdag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Soms heb je van die dagen dat je je simpelweg zo gelukkig voelt. Dat heb ik vandaag. Het is een zonnige vrijdagochtend en dankzij de 36-urige werkweek in mijn nieuwe baan in het HagaZiekenhuis heb ik om de week op vrijdag vrij. Dit is de derde vrije vrijdag en het voelt nog steeds als een cadeautje.

Op mijn gemak lees ik de krant en maak ik nog een kop koffie. Ondertussen bedenk ik wat ik vandaag ga doen. De binnenkomende zonnestralen roepen dat ik naar buiten moet. Ik hoor de klep van de brievenbus. Meteen sta ik op om te kijken. Dat doe ik altijd. Ook al weet ik dat het meestal reclamefolders, bankafschriften en andere saaie post betreft. Pascal pest me geregeld met die nieuwsgierigheid.

Deze keer zie ik al vanaf een afstandje dat het wel leuke post zal zijn. Er is slechts een envelop. Hij is rood en de handgeschreven adressering voorspelt een gezellige kaart. De postzegel is niet bestempeld. Dan pas zie ik dat ik het handschrift heel goed ken. Dat is van Pascal! Waarom stuurt hij een kaart? Ik zie bloemen in de vorm van een hart. Een beetje zoet, maar daar houd ik wel van. Het is geeneens Valentijnsdag. De tekst is een kort gedichtje.

een perfecte timing
de mooiste verrassing
zo vond ik jou

– vervolg traptreden in speelboot Kijkduin –

Pascal schrijft me vaker lieve briefjes. We zijn nu een jaar samen en hij blijft me daarmee verrassen. Ik lees de regels een paar keer, voordat ik doorheb dat er ook nog iets van me wordt verwacht.

Pascal en ik komen vaak in Kijkduin. Na onze studies zijn we samen gaan wonen. We waren er al snel uit dat we in Den Haag wilden blijven en bij de kust wilden wonen. Ik trek mijn jas aan en stap op de fiets. Ik weet waar de speelboot is. Ik ben er echter nooit op geweest.

Met wat gêne klim ik op de boot. Het voelt alsof alle ouders van de spelende kinderen zich afvragen wat ik daar nou ga doen. Dat gevoel wordt nog erger als ik de traptreden op de boot bestudeer en overal onder kijk. Gelukkig vind ik al snel onder de treden een vastgeplakte envelop. Weer krijg ik een kaart met een hartje en een korte tekst.

eerste toenadering
meteen een tinteling
ik wist het gauw

– vervolg Eline Vere in de centrale bibliotheek –

Wat? Ik had verwacht Pascal op een terrasje in Kijkduin aan te treffen. Ik was al onder de indruk van deze actie, maar het gaat nog verder. Nu moet ik ook nog naar de stad fietsen. Het mopperen is echter zo over. Ik zit al snel weer op de fiets en trap zo hard ik kan. Ik ben benieuwd naar wat er nog meer gaat komen.

In de bibliotheek moet ik zoeken. Zo vaak ben ik hier niet geweest. Ik haal het boek van de plank en houd het een beetje open. Zoals ik al hoopte glijdt er een rode envelop uit. De kaart met een bloemenhart en een stukje gedicht bekijk ik vluchtig. Ik wil weten waar ik heen moet.

snelle ontwikkeling
intense toewijding
elkaar zo trouw

– vervolg onder bankje bij de Hofvijver –

Nu moet ik gniffelen. Er staat een hele rij bankjes bij de Hofvijver, maar ik weet precies welk bankje hij bedoelt. Dat moet het bankje zijn waarop wij samen hebben gezeten en waar we voor het eerst gezoend hebben.

We hadden elkaar leren kennen op de Haagse Hoge School. Het echte contact ontstond pas bij het uitgaan in de stad. Ik weet nog precies hoe ik op een drukke donderdagavond op het Plein aan de bar een rondje voor mijn vriendinnen probeerde te bestellen. Het lukte me maar niet de aandacht van de barman te trekken. Toen Pascal naast me mijn hopeloze poging zag, had hij het zo voor me geregeld.
‘Zij wil bestellen!’ tetterde hij over de bar wijzend naar mij.
Rood aangelopen deed ik mijn bestelling. Ik was gelukkig ad rem genoeg om er meteen een extra biertje bij te bestellen en zo begon onze eerste avond samen. Die avond eindigde aan de Hofvijver op dat bankje.

Inderdaad voel ik onder het bankje weer een envelop. Ik ga zitten en lees weer een stuk van het gedicht.

hechte betovering
mijn liefste lieveling
jij bent de vrouw

– vervolg Hotel des Indes –

Mijn hart klopt in mijn keel. Komt dat door het gedicht of doordat ik nu al even op pad ben, zonder te weten waarheen en allerlei mooie herinneringen me emotioneel beginnen te maken. Ik kan Pascal natuurlijk gewoon even bellen. Toch doe ik dat niet. Dat lijkt niet gepast. Hotel des Indes is vlakbij. Ik zet mijn fiets in een rek aan de overkant van de straat en loop naar de ingang.

Hier ben ik nog nooit geweest. We hebben het er wel eens over gehad. We willen er voor een High Tea heen gaan, maar het is er nog niet van gekomen. Ik hoop Pascal zodoende bij binnenkomst te zien, maar kijk teleurgesteld rond.

Bij de receptie vraag ik of er voor mij een envelop is afgegeven. Dat blijkt zo te zijn. Met de rode envelop in de hand wil ik snel weer weglopen. De dame van de receptie houdt mij echter tegen.
‘Mevrouw, u wordt verwacht in de lounge,’ zegt ze met een grote glimlach. Ze wijst me de richting aan.
Eerst open ik de envelop. Weer een mooie kaart met deze keer een hart van rode rozen en de laatste zin van het gedicht.

waar ik van hou

Inmiddels vermoed ik wat er gaat komen. Inderdaad zit Pascal aan een tafel op mij te wachten. Ik geef hem lacherig een zoen. Ik zit nog maar net als hij naast mijn stoel met een knie op de grond een doosje opent met een prachtig glimmende ring.
‘Wil je met me trouwen?’

 
Geschreven voor de Schrijfwedstrijd – Heel Den Haag schrijft mee!
Schrijf een verhaal van maximaal 1000 woorden over een reis door Den Haag.
~ Maar helaas niet gewonnen! ~

Advertenties

3 gedachtes over “Een vrije vrijdag

  1. Hé, hoezo je hebt niet gewonnen… het is zo levensecht beschreven dat ik er gelijk intrapte om dan te zien dat het een fictief verhaal is. Was het waar geweest ik zou er voor geen millimeter aan getwijfeld hebben. Knap gedaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s