Actie is reactie

palmbomen
‘Het is niet wat je denkt dat het is!’ riep hij toen ik onverwacht zijn kantoordeur opende. Ik wilde hem verrassen met een lunch in de stad. Ik was verbaasd dat zijn secretaresse niet in de aangrenzende kamer voor zijn deur zat en was zodoende doorgelopen. De secretaresse had ik gevonden; half ontkleed bovenop zijn bureau. Er was geen denkwerk nodig om te zien wat hier gebeurde.
‘Nee? Jij hebt lef!’ gilde ik. Ik smeet de deur dicht en vertrok. Ik zag de blikken wel van al die kantoortijgers. Hun gesprekken verstomden even en op fluistertoon gingen ze daarna verder. Zij wisten zo te zien al langer wat er speelde. Was ik dan zo naïef geweest?

Ik ging niet meer terug naar mijn werk. Mijn baan bood me toch al geen uitdaging. Hij had carrière gemaakt en ik was er altijd voor de kinderen. Dat voelde goed zo, maar die stormachtige carrière van hem plaatste ik inmiddels in een heel ander perspectief. Hij zou vanavond wel met een grote bos bloemen thuiskomen en in wat meer bewoordingen uitleggen dat het echt zo erg allemaal niet was en het nooit meer zou gebeuren. Hij zou weer eens benadrukken dat hij heel hard moest werken en dat we daarom wel zo mooi konden wonen en ons zoveel luxe konden permitteren. Dat laatste had ik namelijk al vaker moeten horen als ik klaagde dat hij nooit tijd had om vrij te zijn, om eens op vakantie te gaan. Dat was lang geleden. Het leek wel of ik het opeens doorhad. Ging zijn secretaresse ook mee op die zogenaamde zakenreisjes van hem? Wat beeldde ik me in? Overal waren vrouwen genoeg die voor zijn status en charme zouden vallen. Hij vierde zijn vakanties liever zonder zijn gezin.

Op de automatische piloot was ik thuis gekomen. Het was stil in huis zonder onze twee jongens. Wat zou ik gaan doen? Zoals vanouds verdergaan was geen optie. Inmiddels was ik wat bedaard en vlogen alle mogelijk toekomstscenario’s door mijn hoofd. Ik besefte dat ik er klaar mee was. Dit was de druppel. Ik kon het niet opbrengen om te proberen het weer goed te maken. Het hoefde voor mij niet meer.

Ik wilde weg zijn als hij thuis kwam. Dan was het meteen ook maar duidelijk. Een vakantiehuisje leek de beste start. Ik zocht op internet naar huisjesparken in de buurt. Er waren opties genoeg waar ik zo terecht kon. Hoe ging ik dat betalen? Om latere financiële discussies te voorkomen logde ik in op mijn bankgegevens om geld van de gezamenlijke rekening naar mijn eigen rekening te verplaatsen. Hoeveel zou ik doen? Waarom stelde ik mezelf die vraag überhaupt? Alles natuurlijk! In minder dan een minuut was dat voor elkaar. Ik ging door. Ik logde in op zijn bankrekening. Het voorspelbare wachtwoord had hij nog steeds. Behalve de betaalrekening, ging ik meteen ook zijn andere rekeningen af. Ik was blij verrast met wat ik aantrof. Gaandeweg veranderde ik tevens de wachtwoorden. Hoe snel zou hij dit in de gaten krijgen en hoeveel tijd zou het hem kosten overal weer bij te kunnen?

Vervolgens ging ik terug naar de site van de vakantiehuisjes. Ik keek er nog eens naar en klikte hem weg. Waarom zou ik me beperken tot een simpel vakantiehuisje? Dan zou ik dit ook goed doen. Wij hadden tenslotte nog wel wat vakantieplezier tegoed. En zo ging ik verder op zoek op internet. Vervolgens pakte ik meteen de koffers in, want ik zag dat ik zelfs moest opschieten.

Op het gebruikelijke tijdstip liep ik het kinderdagverblijf binnen en haalde mijn kleine mannetjes op. Toen ze in de kinderstoeltjes op de achterbank zaten keuvelden we zoals altijd over wat zij die dag hadden gedaan. Ze hadden al snel door dat we niet richting huis gingen, maar de stad uitreden.
‘We gaan op vakantie!’ riep ik vervolgens. ‘Met het vliegtuig!’ voegde ik er meteen aan toe. In de achteruitkijkspiegel zag ik twee verbaasde gezichtjes. Mijn vrolijkheid was gelukkig aanstekelijk.

De reis was prima verlopen. De volgende dag liep ik met aan iedere hand een dolgelukkige peuter naar het strand. Ze konden niet wachten om met de net gekochte schepjes en emmertjes het zand in te duiken. Ik had nog rode blosjes op mijn wangen van het geflirt van de verkopende surfdude. Ik voelde zijn blik nog in mijn rug en deed mijn best met mijn heupwiegende loopje zijn aandacht vast te houden. Wat voelde dat goed. Dit ging een hele lange fantastische vakantie worden voor ons alle drie.

 
Geschreven voor de Damespraatjes/Totemboek blogwedstrijd.
Schrijf een blog met als thema Lef.
~ Maar helaas behoor ik niet tot de genomineerden waar je hier op kan stemmen. ~

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s