In memoriam Floortje

Floortje

 

Lieve Floor. Vanmorgen hebben we afscheid van je genomen. Een besluit dat we gisterenavond namen toen jij opeens zo ziek werd dat je niets meer kon behalve braken, terwijl er niets meer te braken was. De hele nacht waren we samen. Ik kon niets anders dan je aaien en huilen en me realiseren dat dit onze laatste uren samen zouden zijn. Je was twintig, met slecht functionerende nieren en een allergie; elke dag pillen en speciaal voer. Twintig was mooi, meer dan mooi. We hadden al eerder bedacht dat als je serieus ziek ging worden, de keus minder moeilijk zou zijn om dit besluit te nemen. Maar toch.

Toen jij bij ons in huis kwam, maakte je meteen duidelijk wie er de baas was. Jij verschool je onder de eetkamertafel. Ik kroop bij je, maar daar was je niet van gecharmeerd. Je deed een stevige uithaal met je poot. Je nagels gingen vol in mijn lip, ik schoot omhoog, met mijn hoofd tegen het tafelblad. Jij bepaalde daarna of je aandacht wilde en kreeg.

Je ging graag op onderzoek uit, maar thuiskomen was wat lastiger. Zo hoorden we je een keer wel mauwen, maar waar we ook keken, we zagen je niet. Totdat we ontdekten dat je boven ons zat. In de boom.

Ook een fijne herinnering was jouw fantastische plan om op een oud bitumen dak, waar net de grindlaag vanaf was gehaald, lekker op je rug in het zonnetje te gaan rollen. Wat heb je lang onder de douche moeten staan om je vacht weer schoon te krijgen. Dit alles uiteraard onder luid protest.

Overdag was je veel alleen. Misschien vond je dat niet eens zo erg, maar ons leek het een goed plan er een tweede poes bij te nemen. We hadden regelmatig met je te doen. Met de komst van kater Lupus was de rust inderdaad voorbij. Jij deed je best om te voorkomen dat je door hem betrokken werd in zijn speelmomenten. Je was duidelijk de volwassene van jullie tweeën.

We verhuisden en in de nieuwe heg zetten we kippengaas. Jij zat echter in no-time bij de buren in de vijver. Hoe deed je dat? Jij deed daar niet geheimzinnig over, maar het ging zo snel dat het even duurde voordat we het doorhadden. Meteen naast het huis liet jij je op je zij vallen en met je voorpoten trok je jezelf zo aan de stenen van het huis onder het kleine stukje houten schutting door. De terugweg was op die manier echter niet mogelijk. We moesten je dan halen. Maar inmiddels lag er uiteraard een steen voor.

Ook al was Lupus jonger, hij werd eerder ernstig ziek en de laatste jaren had je het rijk weer voor je alleen. Nou ja, inmiddels was er wel een jongetje waarvan je ook het nodige mocht tolereren. Toch ging je ons wel weer actief opzoeken. ’s Avonds kwam je bij ons op de bank televisie kijken en je sliep op het voeteneind.

Al een week nadat we afscheid van Lupus namen zaten we alweer bij de dierenarts, nu met jou. We hoopten toen al dat het voor jou anders zou gaan. Dat het geen lang geleidelijk traject van minder kunnen zou worden. Zowel voor jou als voor mij. Dat het opeens zo slecht met je ging maakte dat de voorbereiding op het afscheid maar erg kort was. Maar dat was vast beter zo.

Lieve Floor, ook al weet ik dat het goed is zo, zo voelt het nog niet. En inmiddels heb ik ook door Lupus geleerd dat ook jij altijd bij me zal blijven. Dat ik ook over een aantal jaar, soms overvallen zal worden door mooie, maar ook deze trieste herinnering. Je was zo lang mijn maatje. Dag lieve Floor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s