Hoe het gaat

NaipaulHet gaat al weken niet lekker. Misschien zelfs wel maanden, als ik er wat beter over nadenk. Maar ik wil er niet bij stilstaan. Ik besef me heel goed dat ik me er bewust voor afsluit. Het lijkt echter wel of de mijlpaal van 12,5 jaar getrouwd zijn maakt dat ik er niet meer omheen kan. Dat dit het moment is dat ik iets moet gaan doen.

Het is het standaard verhaal van uit elkaar groeien. Druk met werk en andere dingen. Geen tijd voor elkaar en elkaar ook niet meer nodig hebben. In eerste instantie vond ik het prima allemaal; je hoeft ook niet alles samen te doen. Maar door zijn vele buitenshuis zijn vielen er opeens een aantal puzzelstukjes op zijn plaats. We zijn wat mij betreft een grens overgegaan toen er voor hem een ander in het spel kwam.

De laatste dagen is het zelfs nog erger geworden. Hij is zo duidelijk met andere dingen bezig, dat ik hem er zelfs zonder moeite over durf aan te spreken. Hij geeft echter vage antwoorden en het erge is dat ik daar genoegen mee neem. Hij is niet eens bezig met het te verbergen. Het lijkt er eerder op dat hij nog afwacht tot alles uitkomt en daar de voorbereidingen voor treft.

Ik heb besloten dat ik dit weekend open kaart ga spelen. Dat hij een ander heeft, daar wil ik het niet eens teveel over hebben. Het gaat erom dat het zo niet verder kan. Dat we de fase van erover praten en het proberen te herstellen al gepasseerd zijn. Dat zal hij zo beamen, hij heeft tenslotte al een nieuwe start gemaakt. Misschien dat hij door mijn confrontatie zal zeggen dat het niet veel voorstelt, dat hij echt van mij houdt en dat het echt wel goed komt. Dat wil ik juist voorkomen.

Zoals gebruikelijk ga ik zaterdag na de ochtendkoffie op pad. Eerst naar de kapper om mijn geverfde haar bij te laten werken, daarna haal ik de boodschappen. Ik voel me eigenlijk wel opgelucht dat ik even van huis zal zijn, want ik kan de beladen sfeer haast niet meer aan. Mijn tijd bij de kapper en de supermarkt geven mooi de gelegenheid me goed voor te bereiden wat ik ga zeggen.

Eenmaal thuis haal ik de tassen uit de kofferbak en loop in gedachten naar de voordeur. Ik kan moeilijk meteen beginnen, eerst maar opruimen. Het ontgaat me totaal dat ons huis vol met mensen staat. Pas als ik binnenkom, zie ik hoeveel familie en vrienden er zijn. In de tuin staat een grote partytent en alles is prachtig versierd met ballonnen en slingers met 12,5 er aan. Zonder een woord uit te kunnen brengen hoor ik de kurk van een champagnefles ploffen en pak ik het glas van hem aan.

‘Lieverd,’ zeg hij ‘wat hebben wij het toch fijn samen. Wij hebben geen woorden nodig. Wij voelen elkaar zo goed aan. Dat wilde ik na 12,5 jaar niet ongemerkt voorbij laten gaan, maar met onze vrienden en familie delen. Dat ik niets voor je geheim kan houden werd me de laatste dagen wel duidelijk. Je stelde zoveel vragen die ik ontwijkend moest beantwoorden, dat dit vast geen verrassing meer voor je is. Dat maakt ook niet uit. Wij kunnen gewoon geen geheimen voor elkaar hebben en dat is juist heerlijk. Ik houd van jou!’

Verhaal bij quote of the day van 17 augustus.
Ik schrijf graag korte fictieverhalen. Nadat mijn eigen thema’s uitgekauwd waren, kwam er nog maar weinig uit mijn vingers. Alleen schrijfwedstrijden resulteerden nog in nieuwe teksten. Ik lees graag quotes, vooral bij Goodreads. En zo start ik met een eigen projectje. Hoe vaak zal het me lukken om aan de hand van de quote of the day een verhaal te plaatsen?

Advertenties

3 gedachtes over “Hoe het gaat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s