Weer zwanger

Bedklossen

 
Het is weer week 37, de week dat het bed op klossen hoort te gaan. De vorige keer deed ik dat braaf, maar dat bleek voor mijzelf helemaal niet handig. Ik had een krukje nodig om in en uit bed te komen en als je ’s nachts meerdere keren eruit wilt is dat niet fijn. Deze keer staan ze dus klaar, maar wachten we nog even.

Terugkijkend op de afgelopen 36 weken, is de beleving deze keer totaal anders geweest. Logisch als je het allemaal al een keer ervaren hebt, maar bovenal als het vervolgens twee keer voor de twaalfde week mis gaat; de eerste eindigend met een ambulance ritje ziekenhuis door veel bloedverlies, bij de tweede ontdekking dus maar voor een curettage gekozen, waarbij een complicatie nog een extra vervelende afronding gaf.

Om het in clichés uit te drukken; dit is wel de fase in mijn leven geweest waarbij ik mezelf goed ben tegengekomen. Terugdenkend aan die periode en de emotionele rollercoaster, waarbij ik ook op andere fronten geen grip meer leek te hebben, geeft me nog steeds een naar gevoel.

En toen duurde het een aantal maanden voordat ik weer het blije nieuws mocht ontdekken. Ik voelde het al aan tijdens een weekendje weg met vrienden in de Duitse sneeuw. Pas een dag overtijd was ik aan het ontbijt zo misselijk dat ik meteen dacht, ‘Het zal toch niet…’ En inderdaad werd het thuis met een test bevestigd. Blij, maar ook angstig voor wat allemaal komen kon.

De voorgeschiedenis maakte dat ik meteen in het ziekenhuis onder controle kwam. Tijdens de eerste afspraak had ik geen echo verwacht. ‘Dan kunnen we in ieder geval zien of er inderdaad in de baarmoeder iets gebeurt,’ zei de arts. En inderdaad een heel klein vruchtzakje was al zichtbaar. Na een kleine zes weken zelfs al een kloppend hartje. En toen volgden de ‘paniekweken’. Ging het dan nu wel goed? Ja, ik was misselijk, een goed teken, maar zo voelde het niet. En zo mocht ik die eerste periode elke twee weken voor een echo komen. Gelukkig een standaard ritueel voor dames met zo’n achtergrond. En ook al zat ik elke keer vol spanning in de wachtkamer, wat was ik blij met elke echo. Die weken waren slopend.

Na de magische twaalf weken grens leefde ik wat op, maar ook nu bleef het spannend door de prenatale screening, inclusief een bezoekje aan België voor een NIPT test. De opluchting dat alles er goed uitzag was enorm. Want tja, inmiddels is mama al 41 jaar en dat is al oud; de kans op chromosomale afwijkingen was inmiddels bijzonder hoog geworden. Ook nu goed nieuws. Het resultaat van de NIPT test kwam op een zaterdagochtend per mail. Dat moment wisten we van tevoren al. Samen zaten we achter de laptop. Een zucht van verlichting en nog meer nieuws; we krijgen een meisje!

Vervolgens toch weer gespannen door naar de volgende mijlpaal; de twintig weken echo op medische indicatie, vanwege een hartafwijking in de familie. De vorige keer was ik gerustgesteld dat het niet erfelijk was, maar dat doorverwijzing naar het ziekenhuis wel gebruikelijk was. Deze keer was ik natuurlijk al in het ziekenhuis en werd me verteld dat het weliswaar niet erfelijk was, maar dat in de families waar dit voorkwam, het wel aanzienlijk vaker voorkwam. We werden gerustgesteld, tot op zekere hoogte. De echo liet een goede hartactiviteit zien, voor zover al ontwikkeld. Met de groei echo op 32 weken zou er weer naar gekeken worden. Vier jaar geleden was de twintig weken echo de laatste. Nog een echo vormde toch ook weer een bron van spanning om naar toe te leven.

Klaagde ik de vorige keer gekscherend over kwaaltjes; deze keer was dat wel anders. Na de eerste periode van misselijkheid was het de eerste keer prima te doen. Deze tweede keer viel dat allemaal serieus zwaarder. Na de misselijkheidperiode voelde ik me weer anders slecht, omdat de zwangerschap zo hoog in mijn buik zat, waardoor rond de hartstreek al snel wat afgekneld werd, leerde ik toen ik tijdens de 20 weken echo op mijn rug liggend al snel aangaf het gevoel te hebben flauw te vallen. Vanaf dat moment hing ik steeds oncharmant met mijn buik naar voren in mijn stoel en inderdaad was het dan beter te doen.

Rond de 24e week maakte ik in de vakantie kennis met bekkenpijn. Ik ontdekte dat een half uur lopen het maximaal haalbare was als ik niet de volgende nacht wilde wakker liggen van de pijn rond mijn stuitje. In die nachten van misschien niet al te slim woelen leerde ik ook wat bandenpijn is. En daarna rond week 26 leek ik opeens minder lucht te krijgen. Bloeddruk bleek prima, ijzergehalte in het bloed binnen de grenzen, met dat geruststellende nieuws werd het ook in mijn hoofd dan maar een niet ernstige, maar vervelende kwaal. Tja. Ik ben wel even vier jaar ouder dan de vorige keer en met een 3,5 jarige jongen in huis, is er ook minder mogelijkheid voor uitrusten.

Maar ook van de mooie dingen wist ik weer spanning te maken. Na de eerste dagen van bewegingen voelen, voelde ik opeens minder, of was het zelfs niets? Zoeken op internet; in deze fase is dat niet vreemd. Er is zoveel vruchtwater, dat een kleine daar zo in kan rondzwemmen zonder dat je het voelt. Maar toch… Dan gaan opeens de ervaringen van vrienden en collega’s meespelen die al verder in de zwangerschap moesten ontdekken dat hun baby niet meer leefde. Kon ik dat voorheen makkelijk voor mezelf buiten beschouwing laten, nu leek ik wel ieders moeilijke fase ook nog op mezelf te betrekken.

Maar ondertussen waren we natuurlijk wel begonnen aan de babykamer. Nieuwe vloerbedekking, meteen maar voor de hele etage, en een verhuizing van meubels van de grote broer. Grote broer kreeg nieuw meubilair en zag dit zodoende als een win-win situatie. Hij is trouwens overduidelijk in het aankoopbeleid; meisjes krijgen roze. Wil ik juist voorkomen dat alles zo roze wordt; is hij het daar niet mee eens. Waarom iets in een andere kleur kopen als het er ook in het roze is? Maar niet alleen voor haar; toen hij zelf een nieuw autootje mocht uitkiezen in de winkel koos hij voor een paarse met roze accenten, met de opmerking ‘Daar kan het babymeisje dan straks ook mee spelen’.

De 32 weken echo volgde. Goed nieuws. Inmiddels was er ook continu veel beweging in de buik te voelen en ook dat gaf rust. Het ongemak van ’s nachts wakker geschopt worden nam ik dan ook graag voor lief. De vorige keer was ik in deze fase nog niet bezig met de bevalling. Ik wist ook niet wat me te wachten stond, maar dat ik er toch geen invloed op zou hebben, maakte dat ik er weinig over nadacht. Ik was dan ook wat overdonderd dat ik gezien het vorige verloop van de bevalling, eindigend in een keizersnede, deze keer een keuze had; de natuurlijke wijze of een gentle sectio. Na wat denkwerk kozen we voor het natuurlijke proces.

De rust keerde wat terug in mijn hoofd. Vanaf deze week is ook het zwangerschapsverlof begonnen. Het afronden en overdragen van werk was ook weer een mijlpaal. Zo raar om pas volgend jaar weer aan het werk te gaan. Vanaf nu ligt de focus duidelijk alleen nog op thuis en de toekomst. Ik ben er dus weer klaar voor!

Advertenties

4 gedachtes over “Weer zwanger

  1. Tjemig zeg, wat een zenuwslopende periode heb jij achter de rug. Gelukkig gaat het er nu blijkbaar wat kalmer aan toe en kan je wat meer ontspannen naar het moment toeleven. ‘k Wens je/jullie alle goeds en een welgemeende proficiat met de nakende gezinsuitbreiding 🙂

  2. Hee Merel, wat een goed nieuws- uiteindelijk, en wat leuk dat je een meisje erbij krijgt! Toch een wondertje op komst. Zenuwslopend zeg, na die nare ervaringen. Gelukkig nu alles goed. Ik ben benieuwd, wens je veel succes met de laatste loodjes. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s