0

In memoriam Floortje

Floortje

 

Lieve Floor. Vanmorgen hebben we afscheid van je genomen. Een besluit dat we gisterenavond namen toen jij opeens zo ziek werd dat je niets meer kon behalve braken, terwijl er niets meer te braken was. De hele nacht waren we samen. Ik kon niets anders dan je aaien en huilen en me realiseren dat dit onze laatste uren samen zouden zijn. Je was twintig, met slecht functionerende nieren en een allergie; elke dag pillen en speciaal voer. Twintig was mooi, meer dan mooi. We hadden al eerder bedacht dat als je serieus ziek ging worden, de keus minder moeilijk zou zijn om dit besluit te nemen. Maar toch. Lees verder

8

Een othematoom

Vorige week kreeg je opeens een dik oor. Ik dacht dat het een ontsteking was en dat het vocht wat ik voelde wel weer weg zou trekken. Na een paar dagen was jij het helemaal zat. Je liep te schudden met je kop en wilde eigenlijk alleen nog maar liggen en belangrijker; niet aangeraakt worden. Zodra ik maar met een vinger naar je oor wees begon je al te blazen. Lees verder

10

De wolf, de geit en de kool

Al een aantal keer heb ik ’s avonds als lief thuis komt verteld dat er vandaag weer een gevalletje ‘wolf, geit en kool’ was. Ik weet trouwens nog precies waar ik het raadsel van de wolf, de geit en de kool ontdekte. Dat was in mijn kleuterjaren in het Evoluon. Het Evoluon was toen nog een museum over wetenschap en techniek waar je veel zelf kon bedienen. Het raadsel van de wolf, de geit en de kool loste je op door knoppen in te drukken. Hoe dat met die knoppen precies werkte weet ik niet meer, maar ik weet nog wel dat ik het fantastisch vond. Lees verder