2

Licht ontvlambaar

Brand

De politieagent zei dat ik geluk had gehad. Als de brandweer iets later was gekomen, was ik er niet meer geweest. Toch voelde het echt anders. Na één nachtje in het ziekenhuis mocht ik naar huis. Naar huis. Waarheen dan? Lees verder

Advertenties
12

De ijskoningin

Ik kijk op mijn telefoon. Belt hij nou alweer? Ik druk hem weg. Er volgt geen signaal dat er een bericht is ingesproken. Na het achterlaten van twee berichten heeft hij dat gelukkig opgegeven. Hoelang duurt het nog voordat hij stopt met bellen? Heeft hij dan echt een plaat voor zijn kop? Lees verder

7

Als je het doet…

Daar loop ik dan. Het zachte katoen van mijn zomerjurk wappert verkoelend tegen mijn benen. Het witte strand recht voor mij zou zo voor reclamedoeleinden gebruikt kunnen worden. Aan iedere hand loopt een dolgelukkige peuter. Ze kunnen niet wachten om met de meegebrachte schepjes en emmertjes het zand in te duiken. Dit is duidelijk het begin van nieuw geluk. Lees verder

6

Redding uit onverwachte hoek


Ik had verwacht het langer voor mezelf te kunnen houden, totdat het aan mijn buik te zien zou zijn. Die voorbereidingstijd was voor mijn plan ook zeker nodig. Door de misselijkheid lukte het echter niet om de zwangerschap zo lang voor Donald verborgen te houden. Ik kon hem nog even wijs maken dat het een voedselvergiftiging was. Na een paar dagen viel ik echter door de mand; ‘Schatje, dacht je dat ik hier boos over zou zijn?’ Lees verder

9

Dansles

Op mijn 14e ging ik op dansles. Vast zoals dat bij vele meisjes op die leeftijd gaat; met je vriendinnen. Ik vond het fantastisch. Het was ook het begin van ‘het uitgaan’. Op vrijdagavond hadden we les en op zaterdagavond was er ‘vrij dansen’. Van de beginnersgroep, gingen we naar Brons, daarna kwam Zilver, Zilver ster 1 en toen we twee jaar later met Zilver ster 2 startten was meer dan de helft van de meidengroep afgehaakt. Lees verder

2

Kansen grijpen

Stephanie

De eerste keer dat het me overkwam vluchtte ik direct de kamer uit. Ik rende naar de werkkast en stond daar minutenlang in het donker tot ik weer een beetje kon nadenken. Toen ik weken later in een zelfde situatie verzeild raakte, reageerde ik een stuk beter. Beleefd, maar in duidelijke taal, vertelde ik dat ik er niet van gediend was. Lees verder

4

Koffie afspraak

‘Sst. Niets zeggen.’ Net of ik iets te vertellen had. Het zorgde eerder voor een geruststelling, ik hoefde niet naar woorden te zoeken. Onze gesprekken verliepen altijd zo stroef. Toch bleven we koffie afspraakjes maken tijdens het werk. We mailden elkaar geregeld, maar als ik dan weer in zijn kamer zat, ging het zo moeizaam; halve zinnen, zoeken naar onderwerpen, oogcontact en juist weer wegkijken. Normaal liep hij na deze koffie-catastrofes met me mee naar buiten, ik ging terug, hij ging even roken. Maar niet deze keer. Lees verder

0

Flashback

Met wat collega’s loop ik naar de nieuwjaarsreceptie. We wachten op de speech van onze directeur. Terugblikken en vooruitkijken. Ondertussen kijk ik de zaal rond, op zoek naar hem. Het is een automatisme waar ik niet vanaf kom. Ik moet ermee stoppen, maar ik ben alweer te laat. Gevonden. Hij mij ook. Het had me zoveel moeite gekost om te zeggen dat ik dit niet meer wilde. Maar nu creëerde ik de situatie zelf weer. Lees verder

0

In mijn element

Jezelf terugvinden in je woorden. Schrijven over jezelf. Gruwel. Met een studie psychologie achter de rug, zou dat toch een aangename uitdaging moeten zijn. Op mijn achttiende dacht ik daar inderdaad anders over. Na een aantal studiepracticums sloeg de twijfel toe. Ik had verwacht op de basisschool mijn laatste kringgesprek gehad te hebben. Maar daar zat ik weer. Vol verbazing keek ik hoe anderen opeens emmers vol emotie leegstortten. Tranen waren niet te houden en andere groepsleden hielden het ook niet meer droog. Docenten uitten begrip en bewondering. Ik vroeg me af of al die studenten de studie waren gaan volgen vanuit hun eigen problematische ervaringen. Of deed ik dat ook? Lees verder